Cel badania Badanie ma na celu szybkie wykrycie w materiale kałowym antygenów charakterystycznych dla rotawirusów (grupy A‑C) oraz adenowirusów (serotypy 40/41), które są najczęstszymi wirusowymi przyczynami ostrej biegunki u dzieci i osób z zaburzeniami neurorozwojowymi. Wskazania kliniczne Ostra biegunka, zwłaszcza wodnista lub śluzowa, u niemowląt i małych dzieci. Wymioty, bóle brzucha, gorączka towarzysząca biegunce.
Objawy sugerujące jednoczesne zakażenie rotawirusowe i/lub adenowirusowe, np. biegunka połączona z objawami górnych dróg oddechowych. Ocena przyczyn gastro‑enterologicznych u pacjentów z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których dysbioza jelitowa może nasilać objawy behawioralne. Badania przesiewowe w placówkach opiekuńczych (żłobki, przedszkola) w sytuacji ognisk choroby.
Szybka diagnostyka w warunkach ambulatoryjnych, gdy konieczne jest szybkie podjęcie działań profilaktycznych i terapeutycznych. Metoda Test oparty jest na immunochromatografii – w oknie testowym zastosowano przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko konserwatywnym epitopom antygenów rotawirusów i adenowirusów.
Po nałożeniu ekstraktu kałowego na płytkę, antygeny, jeśli są obecne, wiążą się z znakowanymi przeciwciałami, co prowadzi do powstania widocznej linii kolorowej w obszarze testowym. Wynik odczytuje się w ciągu 10‑15 min. Materiał biologiczny Świeży kał (próbka biegunkowa) – 2‑5 g lub odpowiednia ilość w probówce transportowej z buforem fizjologicznym.
Próbka powinna być pobrana w ciągu pierwszych 7 dni od wystąpienia objawów; po 48‑72 h intensywność sygnału może ulec osłabieniu. W przypadku opóźnienia analizy, próbkę należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 24 h lub zamrozić przy –20 °C. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania. Należy zapewnić higieniczne pobranie próbki, unikając zanieczyszczenia moczem, wodą lub innymi substancjami.
U małych dzieci próbkę można pobrać z pieluszki, po wypróżnieniu lub przy użyciu specjalnej łyżeczki do stolca. Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto antygeny rotawirusa i/lub adenowirusa, co potwierdza aktywną infekcję wirusową. Należy połączyć wynik z objawami klinicznymi i wdrożyć leczenie objawowe, kontrolę nawodnienia oraz, w razie potrzeby, izolację pacjenta. Wynik ujemny – brak wykrywalnych antygenów w badanej próbce.