Cel badania Test wyznacza stosunek stężenia białka całkowitego do stężenia kreatyniny w jednorazowej próbce moczu. Dzięki korekcji do kreatyniny wynik odzwierciedla rzeczywistą ilość białka wydalanego z moczem (proteinurię), eliminując wpływ zmienności objętości moczu i diurezy. Wskazania kliniczne Ocena funkcji nerek u pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym uszkodzeniem kłębuszkowym.
Monitorowanie ryzyka nefropatii u osób przyjmujących leki o potencjale nefrotoksycznym (np. niektóre leki przeciwpadaczkowe, immunosupresyjne, aminoglikozydy). Diagnostyka i kontrola chorób autoimmunologicznych (toczeń rumieniowaty, zapalenie kłębuszków nerkowych) oraz zespołów nerek związanych z infekcjami, w tym PANS/PANDAS.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych – ocena wpływu terapii farmakologicznej, zaburzeń metabolicznych i ewentualnych współistniejących chorób nerek u osób z ASD. Badanie przesiewowe w przewlekłej chorobie nerek (CKD) oraz w ocenie progresji nefropatii. Materiał badania Świeża próbka moczu (najlepiej pierwsza poranna, po wymieszaniu). Metoda Stężenie białka całkowitego oznacza się jedną z metod: Immunoturbidymetria – wykorzystuje przeciwciała specyficzne dla białek osocza.
Kolorometria biuretowa – opiera się na reakcji białka z roztworem siarczanu miedzi. Kreatyninę mierzy się metodą enzymatyczną (hydroliza kreatyniny przez kreatyninazę) lub metodą Jaffé (reakcja z kwasem picrynowym). Wynik podaje się jako stosunek białko (mg/dl) / kreatynina (mg/dl) lub mg białka na g kreatyniny. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani ograniczeń płynowych.
Zaleca się pobranie pierwszej porannej próbki po wypróżnieniu, co zapewnia najbardziej reprezentatywny wynik. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia dużej ilości płynów w ciągu 2‑3 h przed pobraniem moczu. W przypadku dzieci – pobranie próbki w warunkach spokoju, bez stresu.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: Podwyższona wartość: ≥ 0,2 mg/mg wskazuje na zwiększoną utratę białka i może świadczyć o uszkodzeniu kłębuszków nerkowych, zapaleniu lub nefropatii toksycznej. Wartości wysokie (> 1,0 mg/mg) sugerują ciężką nefropatię, wymagającą dalszej diagnostyki (badanie albuminy, mikroskopowa analiza moczu, ultrasonografia nerek, ewentualnie biopsja). Wynik należy interpretować w kontekście eGFR, albuminy w moczu oraz historii klinicznej pacjenta.