Cel badania Badanie ma na celu dokładne określenie stężenia witaminy K2, czyli różnych form menaquinonów (np. Wynik pozwala ocenić, czy organizm dysponuje wystarczającą ilością tego kofaktora niezbędnego do aktywacji białek zależnych od witaminy K, takich jak osteokalcyna i białko Gla w macierzy (MGP), które regulują procesy krzepnięcia, mineralizację kości oraz zapobiegają zwapnieniom w naczyniach.
Wskazania kliniczne Rozpoznanie niedoboru witaminy K2 w chorobach układu kostnego, w tym osteoporozie i osteopenii. Ocena ryzyka nieprawidłowego krzepnięcia u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (np. Monitorowanie pacjentów z chorobami sercowo‑naczyniowymi, u których obserwuje się zwapnienia tętnic. Badanie w ramach kompleksowej oceny odżywienia i potencjalnych zaburzeń metabolicznych u osób z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi.
Kontrola efektywności suplementacji witaminy K2 oraz ocena wpływu diety bogatej w K2. Wspomaganie diagnostyki stanów zwiększonej wrażliwości na insulinę, gdyż K2 wpływa na metabolizm glukozy poprzez regulację białek Gla. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły obwodowej – 2‑5 ml krwi. Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy (maks.
Metoda Stężenie witaminy K2 określa się najczęściej przy użyciu: chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS) – metoda o bardzo wysokiej czułości, pozwalająca na rozdzielenie poszczególnych form menaquinonów (MK‑4, MK‑7, MK‑9 itd.); wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) z detekcją fluorometryczną – alternatywa zapewniająca dobrą specyficzność przy nieco niższej czułości.
Obie techniki umożliwiają precyzyjne wyznaczenie koncentracji poszczególnych izomerów, co jest istotne przy ocenie suplementacji i monitorowaniu terapii. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga postu; można pobrać próbkę o dowolnej porze dnia. Zaleca się wstrzymanie przyjmowania suplementów zawierających witaminę K (K1 i K2) oraz leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna) na co najmniej 48 h przed pobraniem, o ile nie zagraża to bezpieczeństwu pacjenta.
Unikać intensywnego spożycia pokarmów bogatych w K2 (natto, sery dojrzewające, wątróbka) w dniu pobrania. W przypadku małych dzieci lub pacjentów z trudnościami w pobieraniu krwi, można zastosować mniejszą objętość próbki (1‑2 ml), o ile laboratorium akceptuje taki zakres. Interpretacja wyników Zakresy referencyjne mogą się nieco różnić w zależności od zastosowanej metody i laboratorium, jednak typowe wartości wynoszą: MK‑7 (menaquinon‑7): 0,1–1,0 ng/ml (0,2–2,0 nmol/l).