Cel badania Badanie ma na celu identyfikację materiału genetycznego wirusa cytomegalii (CMV) w krwi żylnej przy użyciu techniki łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR). Dzięki wysokiej czułości test pozwala rozróżnić infekcję pierwotną, przeszłą, a także reaktywację u osób z upośledzoną odpornością. Wskazania kliniczne Potwierdzenie pierwotnej lub wtórnej infekcji CMV u noworodków, niemowląt i małych dzieci.
Monitorowanie zakażenia u kobiet w ciąży oraz ocena ryzyka przeniesienia wirusa na płód (wrodzona infekcja CMV). Kontrola stanu zakażenia u pacjentów po przeszczepach, poddawanych chemioterapii, immunosupresji lub terapii antywirusowej. Różnicowanie przyczyn objawów grypopodobnych, mononukleozy zakaźnej oraz innych infekcji wirusowych.
Ocena ryzyka powikłań neurologicznych, słuchowych i rozwojowych u noworodków, które mogą przyczyniać się do zaburzeń neurorozwojowych, w tym spektrum autyzmu. Wsparcie w decyzjach terapeutycznych – np. włączenie lub modyfikacja leczenia ganciklovirem. Materiał i przygotowanie pacjenta Do analizy wymagana jest krew żylna pobrana w warunkach aseptycznych, zazwyczaj 5 ml w probówce z antykoagulantem EDTA.
Nie ma konieczności specjalnego przygotowania, jednak zaleca się pobranie próbki rano na czczo, aby wykluczyć wpływ posiłku na parametry laboratoryjne. Metoda Wykrycie DNA wirusa odbywa się metodą real‑time PCR (qPCR). Po izolacji kwasu nukleinowego z krwi, specyficzne startery amplifikują wybrane fragmenty genomu CMV, a fluorescencja pozwala na ilościową ocenę liczby kopii wirusa (kopie/ml).
Czułość testu wynosi zazwyczaj Wartości referencyjne Wynik ujemny – brak wykrycia DNA CMV, co wskazuje na brak aktywnej infekcji w badanej próbce. Wynik dodatni – obecność materiału wirusowego; dalsza interpretacja wymaga określenia ładunku wirusowego oraz korelacji z objawami klinicznymi i ewentualnym badaniem serologicznym (IgM, IgG).
Interpretacja wyników Ujemny wynik – najprawdopodobniej brak aktualnej infekcji; w przypadku wcześniejszego kontaktu może oznaczać stan utajony. Dodatni wynik – potwierdza aktywną infekcję lub reaktywację. Należy określić ilość kopii wirusa oraz rozważyć dodatkowe badania (np. PCR w moczu, ślinie, płynie mózgowo‑rdzeniowym). U kobiet w ciąży dodatni wynik wymaga dalszej diagnostyki (amniopunkcja, PCR w płynie owodniowym) w celu oceny zakażenia płodu.