Cel badania Widala odczyn – Dury i Paradury ma na celu wykrycie i oszacowanie poziomu przeciwciał klasy IgG, IgM oraz IgA, które wiążą się z dwoma rekombinowanymi antygenami oznaczonymi jako Dury i Paradury. Obecność i intensywność takiej odpowiedzi immunologicznej może wskazywać na dysregulację układu odpornościowego, co jest istotne w diagnostyce chorób autoimmunologicznych oraz w ocenie potencjalnego udziału procesów neuroimmunologicznych w zaburzeniach neurorozwojowych.
Wskazania kliniczne Diagnostyka chorób autoimmunologicznych, w tym toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów oraz choroby tarczycy. Ocena nadwrażliwości immunologicznej lub reakcji alergicznych na nieznane czynniki środowiskowe. Badanie udziału nieprawidłowych reakcji przeciwciałowych w zaburzeniach neurorozwojowych, zwłaszcza w spektrum autyzmu (ASD), zespołach PANS i PANDAS. Wsparcie decyzji terapeutycznych przy podejrzeniu, że objawy neurologiczne mają podłoże immunologiczne.
Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły (próbka krwi żylnej). Zaleca się odwirowanie w temperaturze 4 °C i przechowywanie w zamrażarce (–20 °C) do momentu analizy. Przygotowanie pacjenta Przygotowanie nie wymaga specjalnych restrykcji. Próbkę najkorzystniej pobiera się rano, aby wyeliminować ewentualny wpływ posiłków na stężenie niektórych białek serologicznych.
Pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania wysokich dawek suplementów witaminowych (np. witamina C) na 24 h przed pobraniem krwi. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną ELISA lub, w zależności od wyposażenia laboratorium, immunofluorescencji. Procedura obejmuje: Naniesienie surowicy na płytkę pokrytą antygenami Dury i Paradury. Inkubację w warunkach kontrolowanej temperatury (37 °C, 60 min).
Dodanie znakowanego przeciwciała wtórnego (np. anty‑ludzkie IgG/IgM/IgA sprzężonego z enzymem HRP lub fluorochromem). Odczyt sygnału optycznego (OD) przy długości fali 450 nm (ELISA) lub pomiar fluorescencji. Wynik może być przedstawiony jako wartość optyczna (OD) oraz jako tytuł przeciwciał (np. 1:160), co umożliwia porównanie z ustalonymi normami.
Interpretacja wyników Interpretacja opiera się na wartościach referencyjnych ustalonych przez producenta oraz na doświadczeniu klinicznym: OD poniżej progu – brak istotnej reakcji przeciwciałowej. OD w granicach normy – niska lub umiarkowana odpowiedź, zwykle nie wymaga interwencji. OD powyżej wartości referencyjnej – podwyższony poziom przeciwciał, co może sugerować aktywną reakcję autoimmunologiczną lub immunologiczną.