Cel badania Badanie VDRL w wersji ilościowej ma za zadanie wykryć oraz określić stężenie niespecyficznych przeciwciał (reagin IgG i IgM) skierowanych przeciwko antygenom Treponema pallidum w surowicy krwi. Wynik służy do potwierdzenia aktywnego zakażenia, oceny skuteczności terapii oraz do monitorowania ryzyka przeniesienia zakażenia w okresie ciąży.
Wskazania kliniczne Objawy sugerujące kiłę – owrzodzenie w miejscu wniknięcia, wysypka wielopostaciowa, powiększone węzły chłonne. Badania przesiewowe w grupach wysokiego ryzyka (osoby z niechronionym kontaktem seksualnym, pacjenci z HIV). Kontrola efektów leczenia u pacjentów już zdiagnozowanych – obserwacja spadku tytułu reagin. Badania prenatalne – kobiety w ciąży oraz noworodki, aby wykluczyć wrodzoną kiłę.
Ocena przyczyn zaburzeń neurologicznych i rozwojowych u dzieci, w tym w kontekście spektrum autyzmu, gdy istnieje podejrzenie zakażenia wrodzonego. Materiał i przygotowanie pacjenta Do testu pobiera się 4–5 ml pełnej krwi żylnej, umieszczonej w probówce bez dodatku antykoagulantu. Pobranie może odbywać się na czczo, co eliminuje ewentualny wpływ posiłku na wyniki biochemiczne, choć nie jest to warunek niezbędny dla tego badania.
Po pobraniu próbka jest odwirowana, a uzyskana surowica wykorzystywana jest do dalszej analizy. Metoda Wersja ilościowa testu VDRL opiera się na reakcji płatkowej (flocculation test). W obecności reagin w surowicy dochodzi do tworzenia się widocznych kompleksów antygen‑przeciwciało, które są oceniane pod kątem intensywności flokulacji. Wynik podaje się jako tytuł (np.
1:8, 1:32, 1:128), co odzwierciedla największe rozcieńczenie próbki, przy którym jeszcze obserwuje się reakcję. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych reagin; wyklucza aktywne zakażenie, choć w bardzo wczesnym okresie inkubacji (do 7‑10 dni) może wystąpić wynik fałszywie ujemny. Wynik dodatni – obecność reagin; wymaga potwierdzenia testem treponemalnym (np. FTA‑ABS, TP‑PA) w celu odróżnienia prawdziwej kiły od reakcji krzyżowych.
Tytuł reagin – wyższy tytuł zwiększa prawdopodobieństwo aktywnej infekcji; spadek tytułu o co najmniej dwie dychotomie po zakończeniu terapii wskazuje na skuteczność leczenia. Możliwe przyczyny wyników fałszywie dodatnich lub fałszywie ujemnych Choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów). Inne infekcje spirochetalne, np.