Cel badania Pomiar poziomu tyreoglobuliny (Tg) w surowicy krwi umożliwia ocenę zarówno aktywności tarczycy, jak i obecności komórek nowotworowych pochodzących z tkanki tarczycowej. Test jest szczególnie wartościowy w monitorowaniu pooperacyjnym oraz po terapii jodem radioaktywnym.
Wskazania kliniczne pacjenci po całkowitej lub częściowej tyreoidektomii, osoby poddane terapii jodem radioaktywnym w leczeniu nowotworów tarczycy, regularne kontrole u pacjentów z różnicowanymi nowotworami tarczycy (np.
rak brodawkowaty, pęcherzykowy), noworodki w ramach przesiewowych badań w kierunku wrodzonej niedoczynności tarczycy, rozpoznawanie przyczyn niejasnych wyników TSH, fT3 i fT4, ocena wpływu zaburzeń tarczycowych na rozwój neurologiczny u dzieci, w tym w kontekście ASD. Materiał biologiczny Do oznaczenia używa się krwi pobranej z żyły, najczęściej w postaci surowicy lub osocza. Badanie jest kodowane w klasyfikacji ICD jako TYREOGL.
Przygotowanie pacjenta Aby wynik był wiarygodny, należy przestrzegać następujących zaleceń: pobranie próbki przed godziną 11:00, po co najmniej 8‑10 godzinach postu, unikanie suplementów i leków zawierających jod (np.
środki kontrastowe) przez minimum 7 dni przed pobraniem krwi, zgłoszenie laboratorium przyjmowania leków immunosupresyjnych lub obecności przeciwciał anty‑tyreoglobulinowych (Anti‑Tg Ab), które mogą zafałszować wynik, w przypadku ciąży lub karmienia piersią informowanie lekarza, gdyż poziomy Tg mogą się nieco podwyższyć.
Metoda pomiaru Stężenie tyreoglobuliny określa się metodami immunochemicznymi, najczęściej: immunoenzymatycznym (ELISA) – opartym na reakcji enzymatycznej, elektrochemiluminescencyjnym (ECLIA) – zapewniającym bardzo wysoką czułość i specyficzność. Wynik podaje się w nanogramach na mililitr (ng/mL). Niektóre laboratoria oferują także bardzo czułe testy immunofluorescencyjne (IFMA).