Cel badania Test ma na celu oznaczenie w surowicy przeciwciał IgG skierowanych przeciwko pasożytowi Toxoplasma gondii. Obecność tych przeciwciał wskazuje na przebyte zakażenie i pozwala ocenić, czy organizm wykształcił odporność, co jest niezbędne przy ocenie ryzyka toksoplazmozy wrodzonej i ewentualnych powikłań neurologicznych. Wskazania kliniczne Kobiety w wieku rozrodczym, planujące ciążę lub będące w ciąży – w celu wykluczenia ryzyka przeniesienia infekcji na płód.
Osoby z objawami ostrej toksoplazmozy (gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie wątroby, zapalenie siatkówki). Pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, ADHD, opóźnienie rozwoju), u których infekcja T. gondii może wpływać na przebieg choroby. Osoby z osłabioną odpornością (np. po przeszczepach, HIV) – w celu monitorowania statusu immunologicznego. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) na bazie surowicy pobranej z krwi żylnej.
Test wykrywa specyficzne przeciwciała IgG, które pojawiają się zazwyczaj 1–2 tygodnie po zakażeniu i utrzymują się przez całe życie, co pozwala odróżnić zakażenie przebyte od bieżącej infekcji. Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta ani odstawienie leków. Zaleca się jedynie: Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w ciągu 24 godzin przed pobraniem krwi.
Pobranie 5 ml krwi żylnej do probówki bez dodatku antykoagulantu, a następnie odwirowanie w celu uzyskania surowicy. Interpretacja wyników IgG dodatni – świadczy o przebytej infekcji i prawdopodobnie istniejącej odporności. U kobiet w ciąży wymaga oceny ryzyka transmisji płodowi oraz ewentualnego monitorowania serologicznego. IgG ujemny – brak dowodów na wcześniejsze zakażenie; w przypadku wysokiego ryzyka (np.
kontakt z kotami, spożycie surowego mięsa) wskazane może być powtórzenie badania po kilku tygodniach lub dodatkowe oznaczenie IgM. W połączeniu z wynikami przeciwciał IgM oraz testem avidity IgG, możliwe jest określenie, czy zakażenie jest aktualne, czy przeszłe.