Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i określenie klasy przeciwciał (IgG, IgA, IgM) skierowanych przeciwko antygenom Toxoplasma gondii. Obecność poszczególnych klas immunoglobulin pozwala odróżnić zakażenie pierwotne (IgM, ewentualnie IgA) od przebytego (IgG) oraz ocenić ewentualną reaktywację. Wskazania kliniczne Potwierdzenie zakażenia pierwotnego u kobiet w ciąży oraz ocena ryzyka przeniesienia wrodzonego.
Diagnostyka ostrych objawów neurologicznych, zapalnych lub psychiatrycznych (np. zaburzenia neurorozwojowe, ASD, PANS/PANDAS), które mogą być powiązane z toksoplazmozą mózgową. Monitorowanie pacjentów po przebytej toksoplazmozie, szczególnie przy immunosupresji. Rozpoznanie przyczyn zapalenia siatkówki, zapalenia mózgu, zapalenia mięśnia sercowego. Materiał Krew żylna pobrana do probówek z antykoagulantem (EDTA) – osocze.
Surowica – po odwirowaniu krwi w probówce bez antykoagulantu. Metoda Test przeprowadzany jest metodą immunofluorescencji pośredniej (IIF). Na szkiełku umieszcza się przygotowane, zabić zabite formy tachizoitów T. Następnie dodaje się rozcieńczony surowicowy lub osoczowy materiał badawczy pacjenta. Jeśli w próbce znajdują się przeciwciała przeciwko pasożytowi, wiążą się one z antygenem. Po odmyciu, dożywka z antyciała znakowanego fluorescencyjnie (np.
anty‑IgG‑FITC, anty‑IgA‑FITC, anty‑IgM‑FITC) jest dodawana, co umożliwia wizualizację pod mikroskopem fluorescencyjnym. Interpretacja wyników IgM dodatnie (+) – wskazuje na niedawno nabyte zakażenie (zwykle w ciągu kilku tygodni od ekspozycji). IgA dodatnie (+) – może towarzyszyć zakażeniu pierwotnemu lub wskazywać na niedawne ponowne zakażenie. IgG dodatnie (+) – świadczy o przebytej infekcji; przeciwciała utrzymują się przez całe życie.
Negatywne wyniki wszystkich trzech klas (IgG, IgA, IgM) – brak dowodów na aktualne lub przeszłe zakażenie. W razie niejednoznacznych wyników (np. słabe reakcje IgM) zaleca się powtórzenie badania po 2–3 tygodniach lub wykonanie testów molekularnych (PCR). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania.
Pobranie krwi można wykonać w dowolnym momencie, jednak w przypadku oceny zakażenia pierwotnego u kobiet w ciąży zaleca się pobranie próbki przed podaniem leków przeciwpasożytniczych. Kody ICD Diagnostyka toksoplazmozy klasyfikowana jest pod kodem B58 (toksoplazmoza) oraz podkodami zależnie od postaci klinicznej (np. B58.0 – toksoplazmoza wrodzona, B58.1 – toksoplazmoza ostra, B58.9 – toksoplazmoza nieokreślona). Znaczenie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych Infekcja T.