Cel badania Test Toxo IgG – awidność służy do określenia, jak mocno przeciwciała klasy IgG wiążą się z antygenami Toxoplasma gondii. Wysoki wskaźnik awidności wskazuje na długotrwałe, przebyte zakażenie, natomiast niski sugeruje niedawny kontakt z pasożytem. Wskazania kliniczne Kobiety w ciąży, u których wykryto przeciwciała IgM lub podwyższony poziom IgG przeciwko T. gondii – konieczna ocena, czy infekcja jest aktualna, aby określić ryzyko przeniesienia na płód.
po przeszczepie, z HIV, przy chemioterapii) wymagający precyzyjnej oceny ryzyka toksoplazmozy. Osoby z objawami neurologicznymi (zapalenie mózgu, zapalenie naczyniówki) lub okulistycznymi (zapalenie siatkówki), w których toksoplazmoza jest podejrzewana. Noworodki i małe dzieci z niejasnymi zaburzeniami rozwojowymi, w tym potencjalnym powiązaniem z autyzmem (ASD) w kontekście prenatalnego narażenia na infekcję.
Kontrola skuteczności leczenia przeciwpasożytniczego u pacjentów z potwierdzoną toksoplazmozą. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do badania potrzebna jest krew – 5 ml krwi pobranej do probówki z żelazkiem, z której uzyskuje się surowicę. Nie wymaga specjalnego przygotowania, jednak zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia tłustych posiłków w ciągu 12 h przed pobraniem, aby nie wpłynąć na wyniki serologiczne.
Metoda badania Procedura opiera się na technice immunoenzymatycznej ELISA. Na płytce mikrotestowej umieszczony jest antygen T. Po dodaniu surowicy przeciwciała IgG przyłączają się do antygenu. Następnie na jedną część mikropłytki nakłada się roztwór chaotropowy (zwykle 6 M urea), który odrywa słabo związane przeciwciała. Porównanie intensywności sygnału po i przed działaniem roztworu pozwala wyliczyć wskaźnik awidności (avidity index).
Test jest automatyzowany, a wyniki podawane są w procentach. Interpretacja wyników Awidność wysoka (≥ 60 %) – sugeruje zakażenie sprzed co najmniej 3‑5 miesięcy; ryzyko przeniesienia na płód jest niskie. Awidność niska ( – wskazuje na niedawne zakażenie (mniej niż 3 miesiące); wymaga dalszej diagnostyki, np. powtórnego oznaczenia IgM, PCR z materiału płynącego z płodu lub amnioty.
Wartości pośrednie (60‑70 %) należy rozpatrywać w kontekście całkowitego poziomu IgG oraz wyników innych testów serologicznych. W przypadku wyniku niskiego zaleca się powtórzenie badania po 2‑3 tygodniach w celu obserwacji zmiany awidności. Ostateczną ocenę powinien wykonać lekarz prowadzący, biorąc pod uwagę pełen obraz kliniczny i wyniki dodatkowych badań.