Cel badania Test ma na celu wyznaczenie stężenia takrolimu w całkowitej krwi, co pozwala ocenić skuteczność podawanej terapii immunosupresyjnej oraz zapobiec przedawkowaniu i wystąpieniu działań niepożądanych.
Wskazania kliniczne monitorowanie poziomu leku po przeszczepie narządu (nerka, wątroba, serce, trzustka, płuca) ocena odpowiedzi na leczenie w przypadkach ostrego odrzutu przeszczepu kontrola dawkowania w terapii ciężkiego atopowego zapalenia skóry dostosowanie dawki u pacjentów pediatrycznych oraz u osób z niewydolnością wątroby lub nerek wykrywanie interakcji lekowych wpływających na metabolizm takrolimu (np.
inhibitory CYP3A4/5) badanie przy podejrzeniu toksyczności (nefrotoksyczność, neurotoksyczność, hiperkaliemia) monitorowanie u pacjentów z ASD i współistniejącymi chorobami autoimmunologicznymi, aby uniknąć nasilenia objawów neurorozwojowych Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania wykorzystuje się całą krew pobraną do probówki z antykoagulantem (EDTA lub heparyną). Zaleca się pobranie próbki w tzw. poziomie spoczynkowym – 12 ± 2 h po przyjęciu dawki takrolimu.
Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz posiłków bogatych w tłuszcz w dniu pobrania. W przypadku jednoczesnego stosowania leków wpływających na enzymy CYP3A4/5 (ketokonazol, erytromycyna, ryfampicyna) należy poinformować lekarza. U pacjentów pediatrycznych i osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne może być dodatkowe oznaczenie poziomu kreatyniny i bilirubiny.
Metoda oznaczenia Stężenie takrolimu wyznacza się najczęściej jedną z dwóch technik: chromatografia cieczowa sprzężona z spektrometrią mas (LC‑MS/MS) – metoda o wysokiej czułości i specyficzności; testy immunologiczne typu EMIT (Enzyme‑Multiplied Immunoassay Technique) lub FPIA (Fluorescence Polarization Immunoassay) – szybsze, ale mogą wykazywać interferencje. W obu przypadkach wyniki podaje się w jednostkach ng/ml (nanogramy na mililitr).
Interpretacja wyników Docelowe wartości zależą od rodzaju przeszczepu, fazy leczenia oraz wieku pacjenta.