Cel badania Test ma na celu identyfikację w surowicy krwi przeciwciał klasy IgE, które są skierowane przeciwko alergenom pochodzącym z nabłonka oraz sierści szynszyli (oznaczenie alergenu E98). Wynik pozwala określić, czy u pacjenta występuje uczulenie na te substancje. Wskazania kliniczne Objawy alergiczne po kontakcie ze szynszylą, takie jak katar, kichanie, świszczący oddech, pokrzywka czy zapalenie skóry.
Niejasne reakcje skórne lub oddechowe u osób, które mają w domu lub w miejscu pracy szynszyle. Potencjalna nadwrażliwość immunologiczna u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. ASD, ADHD), gdzie alergie mogą wpływać na zachowanie i samopoczucie. Ocena ryzyka alergicznego przed przyjęciem szynszyli jako zwierzęcia domowego lub w placówkach edukacyjnych.
Wspomaganie diagnostyki wielokrotnych alergii wziewnych, gdy istnieje podejrzenie krzyżowej reakcji z innymi alergenami zwierzęcymi. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się 4‑5 ml krwi żylnej, z której uzyskuje się surowicę. Przygotowanie nie jest skomplikowane, ale zaleca się: Unikanie leków przeciwhistaminowych, leków przeciwzapalnych oraz kortykosteroidów przez co najmniej 48 h przed pobraniem próbki, aby nie zakłócały wyników.
Powstrzymanie się od spożywania ciężkostrawnych posiłków i alkoholu w ciągu 2 h przed pobraniem krwi. Stosowanie się do standardowych zasad pobierania krwi (np. pozycja siedząca, czyste miejsce wkłucia). Metoda Wykrywanie specyficznych IgE odbywa się metodą immunologiczną, najczęściej przy użyciu platformy ImmunoCAP lub testu ELISA.
Antygeny przygotowane z nabłonka i sierści szynszyli są przyłączane do nośnika, a następnie w reakcji z surowicą pacjenta obserwuje się wiązanie przeciwciał IgE, które jest kwantyfikowane w jednostkach kU/L. Interpretacja wyników Wynik ujemny – nie stwierdzono obecności specyficznych IgE; prawdopodobieństwo uczulenia na alergen szynszyli jest niskie. Wynik dodatni – wykryto specyficzne IgE.
Poziom od 0,35 kU/L do 0,70 kU/L uznaje się za niską sensitizację, 0,70 kU/L–3,5 kU/L – umiarkowaną, powyżej 3,5 kU/L – wysoką. Wyższe wartości zwiększają ryzyko wystąpienia objawów klinicznych, lecz nie gwarantują ich wystąpienia. W razie wątpliwości klinicznych wynik dodatni powinien być zweryfikowany przez alergologa, np. poprzez testy skórne lub prowokacyjne, aby potwierdzić rzeczywistą reakcję alergiczną.