Cel badania Badanie ma na celu wykrycie antygenu Streptococcus pyogenes (paciorkowiec grupy A) w materiale pobranym z gardła. Dzięki temu możliwe jest szybkie rozpoznanie ostrej anginy paciorkowcowej (ICD‑10 J02.0) oraz podjęcie adekwatnej terapii antybiotykowej. Wskazania kliniczne Ostre zapalenie gardła z objawami sugerującymi infekcję paciorkowcową (np. silny ból gardła, gorączka, powiększone węzły szyjne, obecność ropnych wycieków, brak kataru).
Monitorowanie pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, u których infekcje górnych dróg oddechowych mogą nasilać objawy behawioralne. Potrzeba szybkiego wykluczenia lub potwierdzenia zakażenia przed przepisaniem antybiotyku. Materiał biologiczny Wymaz z gardła pobrany przy użyciu sterylnego wymazówki (szpatułki) z powierzchni migdałków i tylnej części gardła, unikając dotykania języka i policzków.
Metoda Test opiera się na immunochromatografii – szybkim teście antygenowym (RADT). Wymaz jest rozpuszczany w buforze, a roztwór nanoszony na testową płytkę. Obecność antygenu Streptococcus grupy A powoduje powstanie widzialnej linii barwnej w oknie testowym w ciągu kilku minut. Interpretacja wyników Pozytywny – widoczna linia w oknie testowym. Wynik potwierdza obecność antygenu S. pyogenes; zaleca się rozpoczęcie leczenia antybiotykami zgodnie z wytycznymi.
Negatywny – brak linii w oknie testowym przy jednoczesnym pojawieniu się linii kontrolnej. Ze względu na niższą czułość (ok. 85‑95 %), wynik negatywny w przypadku silnych objawów klinicznych powinien być potwierdzony hodowlą bakteryjną. Nieprawidłowy – brak linii kontrolnej. Test należy powtórzyć z nowym zestawem. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania.
Pacjent nie powinien spożywać jedzenia, napojów (zwłaszcza mleka) ani płukać gardła w ciągu 30 minut przed pobraniem wymazu, aby nie zmniejszyć liczby bakterii w próbce. Znaczenie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych U osób z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi infekcje górnych dróg oddechowych mogą wywoływać nasilenie zachowań regresyjnych, zwiększoną drażliwość i pogorszenie funkcji poznawczych.
Szybka identyfikacja zakażenia paciorkowcowego umożliwia wczesne wdrożenie antybiotykoterapii, co może ograniczyć wpływ infekcji na przebieg neurobehawioralny oraz zmniejszyć niepotrzebne stosowanie szerokospektralnych antybiotyków.