Cel badania Badanie ma na celu określenie stężenia paroksetyny, substancji czynnej leku Seroxat, w próbce moczu. Pomiar ilościowy pozwala ocenić, czy pacjent przyjmuje lek zgodnie z zaleceniami, a także wykryć nieprawidłowe stosowanie, przedawkowanie lub interakcje z innymi substancjami. Wskazania kliniczne Kontrola przyjmowania leku w terapii depresji, zaburzeń lękowych oraz innych wskazań, w tym zaburzeń neurorozwojowych, gdzie SSRI są stosowane (ICD‑10: F32, F33, F41).
Ocena przyczyn niepożądanych objawów, które mogą wynikać z nieprawidłowego poziomu leku w organizmie. Monitorowanie terapii w przypadkach podejrzenia nadużycia substancji psychotropowych. Wsparcie diagnostyki w sytuacjach podejrzenia przedawkowania lub toksyczności. Badanie w ramach oceny zgodności z zaleceniami lekarza w programach terapeutycznych dla osób z ASD, PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi.
Metoda Stężenie paroksetyny w moczu wyznaczane jest metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS) lub immunologiczną metodą immunoenzymatyczną (ELISA). Metoda LC‑MS/MS zapewnia wysoką czułość i specyficzność, umożliwiając wykrycie stężeń rzędu ng/ml. Przygotowanie pacjenta Próbka moczu pobierana jest w warunkach naturalnych, bez konieczności specjalnego przygotowania.
Pacjent powinien: Unikać spożywania dużych ilości płynów w ciągu 2 godzin przed pobraniem, aby nie rozcieńczyć próbki. Nie przyjmować leków lub suplementów, które nie są objęte badaniem, w dniu pobrania (chyba że lekarz zaleci inaczej). W razie wątpliwości poinformować laboratorium o ostatnim przyjęciu paroksetyny oraz o ewentualnym stosowaniu innych leków.
Interpretacja wyników Stężenie wykrywalne (powyżej progu detekcji) – potwierdza przyjęcie paroksetyny w ciągu ostatnich 24‑48 h. Wartość liczbową można porównać z przyjmowaną dawką, uwzględniając indywidualne tempo metabolizmu. Stężenie poniżej progu detekcji – może wskazywać na brak przyjmowania leku, niewłaściwe dawkowanie, szybki metabolizm lub zbyt długi odstęp czasu od ostatniej dawki.
Wysokie stężenie – może sugerować przedawkowanie, niewłaściwe dawkowanie lub interakcje zwiększające dostępność leku w organizmie. Interpretacja powinna uwzględniać kreatyninę w moczu (wskaźnik koncentracji) oraz informacje o czasie ostatniej dawki. Ograniczenia i uwagi Stężenie w moczu nie odzwierciedla bezpośrednio stężenia w osoczu; jest więc jedynie wskaźnikiem przyjmowania leku. Wynik może być wpływany przez indywidualne różnice w metabolizmie (np.