Cel badania Analiza poziomu seromucoidu (α1‑kwasowej glikoproteiny, AGP) w surowicy krwi pozwala ocenić aktywację układu ostrej fazy. Białko to zwiększa się w odpowiedzi na stany zapalne, urazy, nowotwory oraz niektóre choroby autoimmunologiczne, a także wpływa na wiązanie leków i transport substancji w osoczu. Wskazania kliniczne Rozpoznanie i monitorowanie ostrej oraz podostrej reakcji zapalnej przy podejrzeniu infekcji bakteryjnej, wirusowej lub grzybiczej.
Ocena aktywności chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty układowy. Wsparcie diagnostyki i oceny progresji nowotworów, zwłaszcza hematologicznych oraz guzów charakteryzujących się podwyższonym stanem zapalnym. Prognozowanie ryzyka powikłań pooperacyjnych oraz po urazach mechanicznych. Badanie wpływu stanu zapalnego na farmakokinetykę leków silnie wiążących się z białkami osocza (np.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS, inne) – seromucoid może pełnić rolę biomarkera neuro‑zapalnego, pomagając wykluczyć lub potwierdzić udział procesów zapalnych w patogenezie objawów neuro‑behawioralnych. Ocena stanu zapalnego w chorobach metabolicznych (np. cukrzyca, otyłość) oraz w stanach fizjologicznych, takich jak ciąża. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły – 2‑3 ml krwi.
Próbkę odwirować w temperaturze 4 °C, a następnie przechowywać w chłodziarce (2‑8 °C) jeżeli badanie zostanie wykonane w ciągu 24 h. Dłuższe przechowywanie wymaga zamrożenia w temperaturze –20 °C. Metoda pomiarowa Stężenie seromucoidu oznacza się najczęściej metodą immunoturbidymetrii lub nefelometrii, wykorzystując wysokosprawne przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko α1‑kwasowej glikoproteinie.
Wynik podaje się w g/L lub mg/dL, a w niektórych laboratoriach także w µmol/L. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania – można je wykonać niezależnie od posiłku. Należy jednak poinformować laboratorium o przyjmowaniu leków immunosupresyjnych, przeciwzapalnych, glikokortykosteroidów lub suplementów, które mogą modulować poziom białek ostrej fazy.
Interpretacja wyników Zakres prawidłowy: 0,4‑1,2 g/L (wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium). Podwyższone wartości (> 1,2 g/L): wskazują na aktywację ostrej fazy i mogą być spowodowane infekcją, stanem zapalnym, urazem, nowotworem, intensywną reakcją immunologiczną lub stosowaniem glikokortykosteroidów.