Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał klasy IgM oraz IgG skierowanych przeciwko wirusom parainfluenzy typu 1‑4, które są głównymi czynnikami wywołującymi paragrypę. Dzięki oznaczeniu obu klas immunoglobulin możliwe jest określenie, czy zakażenie jest aktualne, niedawno przebyte, czy też wystąpiło w przeszłości. Wskazania kliniczne Objawy infekcji górnych dróg oddechowych (kaszel, gorączka, zapalenie gardła, duszność) z podejrzeniem przyczyną paragrypy.
Monitorowanie przebiegu ciężkiej choroby lub powikłań (np. zapalenie płuc, wtórne infekcje bakteryjne). Ocena statusu immunologicznego przed podjęciem działań profilaktycznych, w tym szczepień przeciwko innym wirusom oddechowym. Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, gdy istnieje podejrzenie, że infekcja wirusowa mogła wpłynąć na rozwój objawów neuropsychiatrycznych.
Potrzeba potwierdzenia lub wykluczenia niedawnego zakażenia w trakcie badań epidemiologicznych. Materiał biologiczny Surowica pobrana z 5‑10 ml krwi żylnej, pobranej do probówki bez dodatku antykoagulantu. Metoda Wykorzystuje się techniki immunoenzymatyczne (ELISA) lub chemiluminescencyjne (CLIA). Na stałej fazie płytki utrwalany jest antygen wirusa parainfluenzy, a następnie wprowadzana jest surowica pacjenta.
Jeśli w surowicy znajdują się przeciwciała IgM lub IgG, wiążą się one z antygenem. Detekcja odbywa się przy pomocy znakowanego przeciwciała wtórnego (enzymatycznego lub luminescencyjnego), co pozwala na ilościowe określenie poziomu immunoglobulin. Interpretacja wyników IgM dodatnie, IgG ujemne lub niskie – wskazuje na świeżą lub bardzo niedawną infekcję (serokonwersja zazwyczaj rozpoczyna się 5‑7 dni od wystąpienia objawów).
IgM ujemne, IgG dodatnie – sugeruje przebyte zakażenie w przeszłości i nabycie odporności (IgG pojawia się po 10‑14 dniach i może utrzymywać się latami). Oba przeciwciała dodatnie – oznacza fazę przejściową, w której organizm jednocześnie produkuje IgM i IgG. Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na aktualną lub przeszłą infekcję paragrypą; rozważenie powtórzenia badania po 7‑10 dniach, jeśli podejrzenie kliniczne jest wysokie.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani farmakologicznych. Próbka może być pobrana w dowolnym momencie dnia. W przypadku podejrzenia ostrej infekcji zaleca się pobranie krwi w ciągu pierwszych 7‑10 dni od pojawienia się objawów, aby zapewnić wykrywalność IgM.