Cel badania Test służy do wykrycia w surowicy krwi przeciwciał klasy IgE, które są skierowane przeciwko alergenowi – pyłkowi kwiatowemu rzepaku (Brassica napus). Wynik pozwala określić, czy u pacjenta występuje nadwrażliwość typu I (alergia) na ten czynnik środowiskowy.
Wskazania kliniczne objawy sezonowej alergii (katar, kichanie, świąd oczu, duszność) nasilające się w okresie kwitnienia rzepaku; zaostrzenie astmy oskrzelowej po ekspozycji na pyłek rzepaku; diagnoza alergii wielokrotnych – konieczność wykluczenia lub potwierdzenia reakcji na konkretny alergen; monitorowanie efektywności immunoterapii alergenowej u osób z udokumentowaną alergią na rzepak; pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi (w tym ASD), u których współistniejące choroby alergiczne mogą wpływać na zachowanie, sen i funkcje poznawcze.
Materiał biologiczny Do analizy wykorzystuje się 4‑5 ml krwi pobranej do probówki bez dodatku antykoagulantu, po której następuje odwirowanie i uzyskanie surowicy. Metoda Badanie przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub techniką immunofluorescencji (np. Surowica poddawana jest reakcji z antygenem pyłku rzepaku, a powstały kompleks jest wykrywany i kwantyfikowany. Wynik wyrażany jest w kilounitarach na litr (kU/L).
0 – 0,35 kU/L – brak istotnej reakcji; 0,35 – 0,70 kU/L – niska czułość, możliwe subkliniczne uczulenie; 0,70 – 3,5 kU/L – umiarkowana czułość, zwiększone ryzyko objawów klinicznych; > 3,5 kU/L – wysoka czułość, duże prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji alergicznej. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani całkowitego pozostawania na czczo. Zaleca się jednak: zaprzestanie przyjmowania leków przeciwhistaminowych (np.
cetirizyna, loratadyna) oraz doustnych kortykosteroidów na co najmniej 5‑7 dni przed pobraniem krwi, gdyż mogą one fałszować wynik poprzez obniżenie poziomu wolnych IgE; standardowy pobór krwi po 8‑10 godzinach od ostatniego posiłku – nieobowiązkowy, ale ułatwiający procedurę. Interpretacja wyników Wartość uzyskana w badaniu powinna być oceniana w kontekście objawów klinicznych oraz historii choroby.
Podwyższony poziom specyficznych IgE potwierdza uczulenie na pyłek rzepaku, ale decyzję o wprowadzeniu lub modyfikacji terapii podejmuje lekarz alergolog, biorąc pod uwagę nasilenie objawów i ryzyko ciężkich reakcji, takich jak anafilaksja. Niskie lub nieobecne wyniki wykluczają istotną alergię IgE‑zależną, choć nie wykluczają reakcji nieimmunologicznych (np.