Cel badania Analiza stężenia rozpuszczalnego fragmentu receptora interleukiny‑2 (sIL‑2R, znanego również jako sCD25) w surowicy lub osoczu. Poziom tego białka odzwierciedla stopień aktywacji i proliferacji limfocytów T, co umożliwia ocenę funkcji układu odpornościowego oraz identyfikację procesów zapalnych. Wskazania kliniczne Choroby autoimmunologiczne, m.in. toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie tarczycy typu Hashimoto.
Ostre oraz przewlekłe infekcje wirusowe i bakteryjne, w których obserwuje się intensywną odpowiedź immunologiczną. Nowotwory układu limfatycznego, białaczki, chłoniaki oraz inne nowotwory wykazujące podwyższony poziom sIL‑2R. Monitorowanie przebiegu choroby i skuteczności terapii immunosupresyjnej lub immunomodulującej.
Ocena zaburzeń immunologicznych związanych z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym spektrum autyzmu (ASD), PANS/PANDAS oraz innych stanów neuro‑immunologicznych. Dodatkowo, podwyższone sIL‑2R może występować w zespołach hemofagocytarnych, chorobie zakrzepowo‑zakrzepowej oraz w przebiegu przeszczepu szpiku kostnego (GVHD). Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły w ilości 2‑5 ml.
Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, jeżeli analiza nie zostanie wykonana natychmiast (maksymalnie 24 h). Metoda Badanie realizowane jest przy użyciu immunoenzymatycznego testu (ELISA) lub immunochemiluminescencji (CLIA). Test bazuje na monoklonalnych przeciwciałach skierowanych przeciwko zewnętrznej domenie sIL‑2R, co zapewnia wysoką czułość (dolny limit wykrywalności ≈ 5 U/ml) oraz specyficzność.
Zakres pomiarowy typowo wynosi 10‑2000 U/ml, a wyniki podaje się w jednostkach międzynarodowych (U/ml). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani odstawiania leków, chyba że lekarz wskazuje inaczej (np. odstawienie kortykosteroidów, które mogą podwyższać poziom sIL‑2R). Dla badań kontrolnych zaleca się pobranie krwi w stałym porze dnia, aby ograniczyć naturalną zmienność biologiczną.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: typowo 150‑450 U/ml, jednak zakres referencyjny może się różnić w zależności od laboratorium i zastosowanej metody. Podwyższony poziom: świadczy o nasilonej aktywacji limfocytów T i może wystąpić w: Chorobach autoimmunologicznych i stanach zapalnych. Ostrych infekcjach wirusowych i bakteryjnych. Nowotworach limfoproliferacyjnych, białaczkach i chłoniakach. Zespole hemofagocytarnym, GVHD oraz innych stanach immunologicznych.