Cel badania Badanie ma na celu precyzyjne określenie stężenia rozpuszczalnej formy kinazy fms‑podobnej‑1 (sFlt‑1) w krwi. sFlt‑1 jest naturalnym antagonistą czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) oraz płytkiego czynnika wzrostu (PlGF), dlatego jego poziom odzwierciedla stan angiogenezy, funkcję śródbłonka i równowagę pro‑/antyangiogenną. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły obwodowej – 5 – 10 ml krwi.
Próbkę należy pobrać do probówki z dodatkiem żelowego separatora lub bez antykoagulantu (dla surowicy). Po pobraniu próbkę pozostawić do koagulacji 30 min w temperaturze pokojowej, następnie odwirować (1500 g, 10 min) i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C (maksymalnie 24 h) lub zamrozić w –20 °C przy dłuższym przechowywaniu.
Metoda Stężenie sFlt‑1 wyznacza się metodą immunoenzymatyczną typu sandwich ELISA, wykorzystującą dwa monoklonalne przeciwciała – jedno wiąże się z epitopem stałym białka, drugie z epitopem wykrywającym, znakowany enzymem (np. Po dodaniu podsubstratu powstaje sygnał kolorowy proporcjonalny do ilości sFlt‑1 w próbce. Wynik podaje się w ng/ml (lub pg/ml). Charakterystyka testu obejmuje: Dolną granicę wykrywalności ≈ 0,1 ng/ml.
Współczynnik zmienności wewnątrz‑testowego Kalibrację przeprowadza się przy użyciu standardów międzynarodowych. Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie preeklampsji oraz innych stanów ciążowych związanych z dysfunkcją łożyskową. Ocena ryzyka rozwoju nadciśnienia ciążowego i niewydolności nerek w ciąży. Ocena stanu angiogenezy w chorobach sercowo‑naczyniowych, przewlekłej chorobie nerek, sepsie oraz w niektórych nowotworach.
Badania naukowe nad wpływem zaburzeń angiogenezy w okresie prenatalnym na ryzyko zaburzeń neurorozwojowych, w tym spektrum autyzmu (ASD). Monitorowanie pacjentek z chorobami autoimmunologicznymi i zapaleniami, które mogą wpływać na układ naczyniowy. Interpretacja wyników Wartości referencyjne zależą od stanu fizjologicznego (ciąża vs. Przykładowe zakresy: Kobiety niebędące w ciąży: Pierwszy trymestr ciąży: Drugi trymestr: 5‑10 ng/ml.
Trzeci trymestr: wartości powyżej 10 ng/ml mogą wskazywać na zwiększone ryzyko preeklampsji. Dodatkowo, stosunek sFlt‑1/PlGF jest często wykorzystywany w praktyce klinicznej: Stosunek Stosunek ≥ 38 – podwyższone ryzyko rozwoju preeklampsji i powikłań naczyniowych. Podwyższony poziom sFlt‑1 sugeruje dominację antyangiogenu, co może prowadzić do endotelialnej dysfunkcji, podwyższonego ciśnienia tętniczego i uszkodzenia nerek.