Cel badania Określenie stężenia aktywnej reniny w osoczu służy ocenie funkcjonowania układu renina‑angiotensyna. Wynik pomaga w diagnostyce i monitorowaniu nadciśnienia wtórnego, chorób nerek oraz zaburzeń hormonalnych, w tym w kontekście nadciśnienia ciążowego (ICD‑10 O27). Wskazania kliniczne Ocena przyczyn nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza podejrzenie nadciśnienia wtórnego (np. Diagnostyka nadciśnienia ciążowego i monitorowanie jego przebiegu.
Rozpoznanie pierwotnego hiperaldosteronizmu (niska renina) oraz zespołu Conna (wysoka renina). Ocena czynności nerek w chorobach przewlekłych. Wspomaganie diagnozy niektórych guzów produkujących reninę. Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał: Krew żylna pobrana do probówki z antykoagulantem EDTA, następnie odwirowana w celu uzyskania osocza. Przygotowanie pacjenta: Unikanie spożycia soli i kofeiny oraz intensywnego wysiłku fizycznego przez co najmniej 12 h przed pobraniem.
Wstrzymanie leków wpływających na układ renina‑angiotensyna (inhibitory ACE, ARB, diuretyki, beta‑blokery) – najlepiej 24 h przed badaniem, o ile nie zagraża to bezpieczeństwu pacjenta. Pacjent powinien być w pozycji leżącej przez co najmniej 30 min przed pobraniem próbki. Pobranie krwi w warunkach sterylnych, natychmiastowe odwirowanie i oddzielenie osocza.
Metoda Stężenie reniny oznacza się najczęściej metodą immunochemiczną (ELISA) lub enzymatyczną (pomiar aktywności enzymatycznej). Wynik podaje się w jednostkach ng · mL⁻¹ lub mU · L⁻¹. Interpretacja wyników Wartość podwyższona: wskazuje na zwiększoną aktywność układu renina‑angiotensyna – przyczyną może być zwężenie tętnicy nerkowej, zespół Conna, niewydolność serca, ciąża z nadciśnieniem.
Wartość obniżona: sugeruje nadmierną produkcję aldosteronu (pierwotny hiperaldosteronizm), przyjmowanie leków hamujących reninę lub niewydolność przytarczyc. Norma: zakres referencyjny zależy od laboratorium, metody i pozycji pacjenta (leżąca vs stojąca) – typowo 0,5‑4,0 ng · mL⁻¹ w pozycji leżącej. Uwagi techniczne Renina jest parametrem wysoce niestabilnym.
Po pobraniu próbkę należy: Transportować w lodzie (2‑8 °C) i dostarczyć do laboratorium jak najszybciej, najczęściej w ciągu 30 min. W razie konieczności dłuższego przechowywania – zamrozić osocze w temperaturze –70 °C, jednak wymaga to wcześniejszego uzgodnienia z laboratorium (kontakt csW). Unikać wielokrotnego zamarzania i rozmrażania, które mogą degradację enzymu.