Cel badania Test Pyrylinks‑D ma na celu wykrycie w moczu biomarkerów metabolicznych związanych z patologią jelit, taką jak nieswoiste zapalenia, zaburzenia wchłaniania czy dysbioza bakteryjna. Analiza tych substancji pozwala na wczesne rozpoznanie i monitorowanie chorób opisanych w klasyfikacji ICD‑10 pod kodem K53 – „Inne choroby jelita”. Wskazania kliniczne Przewlekłe lub nawracające objawy ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, biegunki, wzdęcia).
Rozpoznanie i kontrola nieokreślonych chorób jelit (ICD‑10 K53). Ocena stanu odżywienia i wchłaniania w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, gdzie dysfunkcje jelitowe mogą wpływać na przebieg kliniczny. Monitorowanie skuteczności terapii dietetycznej lub farmakologicznej w chorobach jelitowych. Materiał Świeży mocz – 20‑30 ml, pobrany w warunkach sterylnych, najlepiej pierwszego poranka.
Metoda Analiza opiera się na wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS). Dzięki tej technice możliwe jest precyzyjne oznaczenie niskich stężeń wybranych metabolitów, takich jak: kwas pirogronowy i pochodne, produkty metabolizmu aminokwasów (np. pochodne tryptofanu, tyrozyny), specyficzne metabolity bakteryjne (np. indol, skatol), wskaźniki stresu oksydacyjnego (np.
Wynik podawany jest w jednostkach mikrogramów na litr (µg/L) oraz w formie interpretacji jakościowej (norma, podwyższone, obniżone). Przygotowanie pacjenta Unikaj spożywania dużych ilości białka oraz suplementów witaminowych (szczególnie B6, B12) na 24 h przed pobraniem próbki. Nie przyjmuj leków przeciwbiegunkowych, probiotyków ani antybiotyków w ciągu 48 h przed badaniem, o ile nie jest to niezbędne klinicznie.
W dniu badania nie należy spożywać alkoholu oraz intensywnie ćwiczyć. Próbkę pobiera się w warunkach higienicznych, najlepiej po dokładnym umyciu okolic intymnych. Interpretacja wyników Interpretacja opiera się na porównaniu uzyskanych stężeń z ustalonymi wartościami referencyjnymi, które uwzględniają wiek, płeć oraz ewentualne współistniejące schorzenia. Wartości w normie – brak wyraźnych oznak patologii jelitowych.
Wartości podwyższone – mogą wskazywać na zwiększoną przepuszczalność błony jelitowej, nadmierną fermentację bakteryjną lub zaburzenia wchłaniania; często obserwowane w stanach zapalnych jelit, SIBO, czy dysbiozie. Wartości obniżone – mogą świadczyć o niedoborze określonych metabolitów, co może być konsekwencją zaburzeń odżywiania lub deficytów enzymatycznych. W przypadku nieprawidłowych wyników zaleca się dalszą diagnostykę – np.