Cel badania Określenie obecności i poziomu przeciwciał (głównie IgG) skierowanych przeciwko interferonowi beta (IFN‑β) w surowicy krwi. Badanie służy wykryciu przeciwciał neutralizujących, które mogą obniżać skuteczność terapii IFN‑β oraz wskazaniu nieprawidłowości w układzie interferonowym, istotnych w chorobach autoimmunologicznych i niektórych zaburzeniach neurorozwojowych.
Wskazania kliniczne Pacjenci leczeni interferonem beta w chorobie rozmyślanej (ICD‑10: G35) – ocena odpowiedzi na leczenie i wykrycie przeciwciał neutralizujących. Nieprawidłowa odpowiedź kliniczna na terapię IFN‑β (np. nasilenie objawów, brak poprawy). Rozpoznanie i monitorowanie zaburzeń autoimmunologicznych, w których układ interferonowy odgrywa rolę (np. toczeń, zapalenie skórno‑mięśniowe).
Badania przesiewowe w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD), PANS/PANDAS – w celu oceny potencjalnego dysbalansu immunologicznego związanego z interferonami. Badania naukowe mające na celu zbadanie roli przeciwciał przeciw IFN‑β w patogenezie chorób neuroimmunologicznych. Materiał biologiczny Surowica (serum) pobrana z żyły. Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 minut od pobrania i przechowywana w temperaturze –20 °C lub niższej do momentu analizy.
Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) z użyciem wysoko czułych zestawów komercyjnych. Procedura obejmuje: przygotowanie roztworu antygenu (czystego IFN‑β) przyłączonego do płytki mikrotestowej, inkubację próbki surowicy z antygenem, wiązanie przeciwciał pacjenta z antygenem, dodanie enzymatycznie znakowanego przeciwciała wykrywającego (np.
przeciw IgG-HRP), reakcję substratu i pomiar absorbancji przy 450 nm, obliczenie tytułu przeciwciał na podstawie krzywej standardowej. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał przeciw IFN‑β (poniżej progu odcięcia). Wskazuje, że terapia IFN‑β nie jest hamowana przez przeciwciała neutralizujące. Wynik dodatni (niski poziom) – obecność przeciwciał w niskim zasięgu (np.
Mogą to być przeciwciała nie neutralizujące; zazwyczaj nie wpływają na skuteczność leczenia. Wynik dodatni (wysoki poziom) – podwyższony tytuł przeciwciał (np. >10 U/ml), często wskazujący na ich neutralizujący charakter. W takim przypadku zaleca się rozważenie zmiany terapii (np. przejście na inny lek modyfikujący przebieg choroby) oraz dodatkowe testy funkcjonalne (np.