Cel badania Test ma na celu wykrycie i oznaczenie stężenia przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko fosfatydyloinozytolowi (PI) w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał jest markerem autoimmunologicznego procesu, szczególnie w kontekście zespołu antyfosfolipidowego, toczenia rumieniowatego układowego oraz niektórych zaburzeń neuropsychiatrycznych i neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD) i zespołów PANS/PANDAS.
Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie zespołu antyfosfolipidowego (APS). Ocena ryzyka zakrzepowo-zatorowego u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (SLE) i innymi chorobami autoimmunologicznymi. Badanie przy podejrzeniu neuropsychiatrycznych powikłań autoimmunologicznych, w tym zaburzeń zachowania, zaburzeń uwagi i autyzmu. Wspomaganie diagnostyki różnicowej w przypadkach niejasnych objawów neurologicznych lub psychiatrycznych.
Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły. Zaleca się pobranie 5 ml krwi do probówki bez dodatku antykoagulantu, następnie odwirowanie i pobranie górnej warstwy (surowicy). Przygotowanie pacjenta Przygotowanie nie wymaga specjalnej diety ani postu; można wykonać badanie w dowolnym czasie dnia. W przypadku jednoczesnego badania przeciwciał antyfosfolipidowych (np.
przeciwko β2‑glykoproteinie I) zaleca się unikanie podawania leków przeciwzakrzepowych w ciągu 48 h, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza. Metoda Test wykonywany jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA). Na powierzchni płytki mikrotestowej utrwalony jest fosfatydyloinozytol (PI) jako antygen. Po dodaniu surowicy, przeciwciała IgG specyficzne dla PI wiążą się z antygenem. Następnie dodawany jest enzymatycznie znakowany przeciwciało wtórne przeciwko ludzkiej IgG.
Po inkubacji i usunięciu niespecyficznego związku, podaje się podłożą enzymatyczną, co prowadzi do zmiany koloru proporcjonalnej do ilości związanych przeciwciał. Wynik jest wyrażany w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub w stosunku do kontrolnego surowca. Interpretacja wyników Negatywny / prawidłowy – stężenie poniżej ustalonego progu (zwykle Pozytywny – stężenie powyżej progu (np.
Wskazuje na obecność autoprzeciwciał, co może sugerować zwiększone ryzyko zaburzeń zakrzepowo-zatorowych lub autoimmunologicznych. Wysoki wynik – znacznie podwyższony poziom (np. > 40 U/ml) może wymagać dalszej oceny klinicznej, w tym dodatkowych testów przeciwciał antyfosfolipidowych oraz oceny objawów klinicznych. Wynik powinien być zawsze interpretowany w kontekście pełnego obrazu klinicznego pacjenta, historii choroby oraz wyników innych badań laboratoryjnych.