Przejdź do treści

Przeciwciała przeciw natywnemu DNA met. IIF.

Cel badania Test ma na celu wykrycie i oznaczenie poziomu przeciwciał skierowanych przeciwko nativnemu (niezdenaturowanemu) DNA w surowicy krwi. Obecność tych przeciwciał jest charakterystyczna dla niektórych chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza toczenia rumieniowatego układowego (SLE), i może wskazywać na aktywację układu immunologicznego. Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie tocznia rumieniowatego układowego (ICD‑10 M32).

Ocena aktywności choroby autoimmunologicznej oraz ryzyka zajęcia narządów (np. Rozpoznanie innych chorób autoimmunologicznych, w których występują przeciwciała przeciw DNA, np. mieszana choroba tkanki łącznej. Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS), gdy istnieje podejrzenie współistniejącego procesu autoimmunologicznego.

Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał: krew żylna pobrana do probówki bez antykoagulantu, następnie odwirowana w celu uzyskania surowicy. Przygotowanie: nie wymaga specjalnej diety ani okresu postu; zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego i przyjmowania wysokich dawek suplementów witaminowych lub mineralnych w dniu pobrania, które mogą wpływać na wyniki immunologiczne. Metoda Badanie wykonywane jest metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF).

Na szkle laboratoryjnym nanosi się stałą warstwę komórek (zwykle komórek HEp‑2) zawierających nativne DNA. Następnie dodaje się rozcieńczoną surowicę pacjenta. Jeśli w surowicy obecne są przeciwciała przeciw natywnemu DNA, wiążą się one z antygenem w komórkach. Po wypłukaniu niewiążących się białek do mieszaniny dodaje się wtórny przeciwciało znakowane fluorescencyjnie, które wiąże się z ludzkimi przeciwciałami.

Fluorescencja jest obserwowana pod mikroskopem fluorescencyjnym, a jej intensywność oraz wzorzec (np. homogeniczny, punktowy) są oceniane i klasyfikowane według skali 0‑4. Interpretacja wyników 0 (ujemny) – brak wykrywalnych przeciwciał; wynik nie wyklucza wczesnych stadiów choroby, ale jest najczęściej obserwowany u zdrowych osób.

1‑2 (słaby pozytyw) – niska titeracja; może występować w stanach fizjologicznych, w chorobach autoimmunologicznych o niskiej aktywności lub w okresie remisji. 3‑4 (silny pozytyw) – wysoka titeracja, silnie sugeruje aktywną chorobę autoimmunologiczną, najczęściej tocznia rumieniowatego układowego; wymaga dalszej oceny klinicznej i monitorowania. Wynik powinien być zawsze interpretowany w kontekście objawów klinicznych, innych badań laboratoryjnych (np.