Cel badania Test ma na celu wykrycie oraz oznaczenie stężenia przeciwciał IgM skierowanych przeciwko kompleksowi fosfatydyloseryna‑protrombina (aPS/PT). Obecność tych przeciwciał jest uznawana za istotny marker antyfosfolipidowy, wykorzystywany w diagnostyce zespołu antyfosfolipidowego (APS) oraz w ocenie ryzyka zakrzepowo‑zatorowego, w tym w kontekście zaburzeń neurorozwojowych.
Wskazania kliniczne Podejrzenie zespołu antyfosfolipidowego, zwłaszcza przy nawracających zakrzepach żył, tętnic lub zatorowości płucnej. Nawracające poronienia, przedwczesny poród, stan przedrzucawkowy lub inne komplikacje ciąży związane z patologią zakrzepowo‑zakrzepową. Obecność dodatkowych przeciwciał antyfosfolipidowych (przeciwko kardynowi, β2‑glykoproteinie I) – konieczność uzyskania pełnego profilu immunologicznego.
Choroby autoimmunologiczne, w szczególności toczeń rumieniowaty układowy (SLE), gdzie dodatni wynik zwiększa ryzyko zakrzepicy. Ocena ryzyka zakrzepowego u pacjentów z chorobami neurologicznymi, w tym autyzmem, u których wykazano związek z przeciwciałami antyfosfolipidowymi. Badania przesiewowe w przypadkach niepłodności lub niejasnych objawów klinicznych sugerujących zaburzenia układu krzepnięcia. Materiał biologiczny Surowica krwi pobrana z żyły obwodowej (minimum 3 ml).
Próbka powinna być pobrana do probówki bez antykoagulantu lub do probówki typu serum separator (z żelatyną). Przed analizą surowica musi być odwirowana (minimum 10 min przy 1500 g) i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h, lub zamrożona przy –20 °C przy dłuższym przechowywaniu. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety, jednak zaleca się pobranie próbki po co najmniej 12‑godzinnym okresie postu, aby zminimalizować wpływ lipidów na wynik.
Należy unikać pobierania krwi w czasie ostrej infekcji, po podaniu immunoglobulin, kortykosteroidów lub leków immunomodulujących, które mogą zakłócić wynik. Metoda Badanie realizowane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub chemiluminescencyjną (CLIA). Schemat testu obejmuje: Imobilizację kompleksu fosfatydyloseryna‑protrombina na stałej powierzchni płytki. Dodanie surowicy pacjenta – przeciwciała IgM wiążą się z antygenem.
Dodanie znakowanego przeciwciała wykrywającego ludzki IgM (zazwyczaj koniugowanego z enzymem lub fosfofosfatazą). Reakcję enzymatyczną (lub emisję światła w CLIA) odczytuje się spektrofotometrycznie lub luminometrycznie, a wartość sygnału jest proporcjonalna do stężenia aPS/PT IgM. Wynik podaje się w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub jako stosunek do wartości kontrolnej (ratio).