Cel badania Test ma na celu wykrycie i oznaczenie obecności przeciwciał IgG skierowanych przeciwko białku desmogleina‑3 (Dsg3) w surowicy pacjenta. Dsg3 jest kluczowym składnikiem desmosom, czyli struktury łączącej komórki nabłonkowe w warstwie rogowej skóry i błonach śluzowych.
Wskazania kliniczne Podejrzenie pęcherzowego zapalenia skóry (pemphigus vulgaris) – najczęstsze autoimmunologiczne zapalenie błon śluzowych i skóry, w którym przeciwciała przeciw Dsg3 odgrywają główną rolę. Diagnostyka innych postaci pęcherzowych chorób autoimmunologicznych, takich jak paraneoplastyczny pemphigus, mucous membrane pemphigoid z komponentą przeciw Dsg3. Ocena aktywności choroby i monitorowanie skuteczności leczenia immunosupresyjnego.
Rozważanie współistniejących zaburzeń autoimmunologicznych u pacjentów z ASD, PANS/PANDAS, gdzie obecność autoprzeciwciał może wpływać na przebieg neuro‑rozwojowy. Metoda Badanie przeprowadzane jest metodą pośredniej immunofluorescencji (IFT). Na szkiełku umieszcza się komórki wyrażające Dsg3, a następnie dodaje się rozcieńczoną surowicę pacjenta. Jeśli w surowicy występują przeciwciała przeciw Dsg3, wiążą się one z antygenem na komórkach.
Po inkubacji dodaje się wtórny przeciwciało znakowane fluorochromem, które wiąże się z ludzkimi przeciwciałami IgG. Obserwacja pod fluorescencyjnym mikroskopem pozwala ocenić obecność i intensywność reakcji. Przygotowanie pacjenta Do pobrania surowicy nie wymaga specjalnego przygotowania – wystarczy standardowa pobranie krwi żylnej. Nie ma konieczności zachowania postu ani odstawiania leków, chyba że lekarz zaleci inaczej w kontekście innych badań.
Interpretacja wyników Negatywny wynik – brak wykrywalnych przeciwciał przeciw Dsg3; wyklucza lub znacznie obniża prawdopodobieństwo pemphigus vulgaris. Pozytywny wynik – obecność przeciwciał przeciw Dsg3; silnie sugeruje pemphigus vulgaris lub pokrewne choroby autoimmunologiczne. 1:40, 1:160) pomaga ocenić aktywność choroby. Wynik niejednoznaczny – słaba fluorescencja lub niska tytulacja; może wymagać powtórzenia badania lub dodatkowych testów (np.
ELISA przeciw Dsg3, biopsja skóry). Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych U niektórych pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak ASD, PANS czy PANDAS, obserwuje się podwyższoną częstość występowania chorób autoimmunologicznych. Wykrycie przeciwciał przeciw Dsg3 może pomóc wykluczyć lub potwierdzić współistniejące autoimmunologiczne procesy, które mogą wpływać na objawy neurologiczne i behawioralne.