Cel badania Badanie ma na celu zarówno pomiar całkowitej ilości białka w surowicy krwi, jak i szczegółową analizę rozkładu jego frakcji (albumina, globuliny alfa‑1, alfa‑2, beta oraz gamma). Dzięki temu możliwe jest wykrycie i monitorowanie zaburzeń funkcji wątroby, nerek, układu odpornościowego, stanów zapalnych oraz niektórych chorób metabolicznych. Dodatkowo, w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, wynik może pomóc w ocenie ewentualnej dysregulacji immunologicznej.
Wskazania kliniczne Diagnostyka i kontrola chorób wątroby – zmiany w poziomie albuminy i globulin mogą wskazywać na niewydolność wątrobową, marskość lub zapalenie. Ocena funkcji nerek – obniżony poziom białka całkowitego może świadczyć o utracie białka w moczu, np. Stany zapalne, infekcje i choroby autoimmunologiczne – podwyższone globuliny gamma (immunoglobuliny) oraz zmiany w frakcjach alfa‑1 i alfa‑2 są charakterystyczne dla przewlekłych procesów zapalnych.
Zaburzenia metaboliczne i ocena stanu odżywienia – niski poziom albuminy i białka całkowitego może być objawem niedożywienia, przewlekłego katabolizmu lub utraty białka. Monoklonalne gammopatie i choroby hematologiczne – wyraźny wzrost jednej z frakcji gamma sugeruje obecność klonalnej produkcji immunoglobulin.
Neurorozwojowe (ASD, PANS/PANDAS) – nieprawidłowości w profilu białek, zwłaszcza podwyższone immunoglobuliny, mogą odzwierciedlać zaburzenia immunologiczne, które współistnieją z zaburzeniami neurorozwojowymi. Materiał biologiczny Surowica krwi pobrana z żyły w warunkach sterylnych, najczęściej po 8‑12 godzinowym okresie postu, aby uniknąć wpływu ostatniego posiłku.
Metoda Badanie składa się z dwóch odrębnych etapów: Oznaczenie białka całkowitego – realizowane metodą biuretową lub alternatywną metodą kolorymetryczną (np. Białko reaguje z odczynnikiem, tworząc kompleks o intensywności barwy proporcjonalnej do jego stężenia. Proteinogram – przeprowadzany najczęściej techniką elektroforezy żelowej lub papierowej, a w nowoczesnych laboratoriach także metodą kapilarnej elektroforezy.
Rozdział białek odbywa się w oparciu o ich ładunek elektryczny i masę cząsteczkową, a następnie frakcje są wizualizowane i ilościowo wyznaczane przy pomocy densytometrii lub analizatora komputerowego.