Cel badania Określenie koncentracji prometazyny (Prometazyny) w surowicy krwi w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa leczenia, wykrycia przedawkowania oraz monitorowania przestrzegania zaleceń terapeutycznych. Wskazania kliniczne Kontrola terapeutyczna u pacjentów przyjmujących prometazynę długotrwale (np. w leczeniu alergii, nudności, zaburzeń snu). Podejrzenie przedawkowania lub toksyczności (objawy: senność, zawroty głowy, zaburzenia ruchowe, zaburzenia rytmu serca).
Ocena przyczyn niepożądanych działań ubocznych (np. objawy extrapiramidalne, zaburzenia sercowo-naczyniowe). Sprawdzenie zgodności z zaleceniami w sytuacjach, gdy lek jest stosowany u dzieci i młodzieży z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, ADHD, zaburzenia sensoryczne), w których często stosuje się niskie dawki sedacyjne. Interakcje lekowe – monitorowanie poziomu w przypadku jednoczesnego podawania leków wpływających na metabolizm fenotiazyn (np.
Materiał biologiczny Surowica uzyskana z krwi żylnej pobranej w probówce bez antykoagulantu. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga głodówki – można pobrać próbkę w dowolnym momencie dnia. W przypadku pomiaru szczytowego stężenia (np. po dawce jednorazowej) zaleca się pobranie próbki 2‑4 godziny po podaniu leku. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w ciągu 24 h przed pobraniem próbki, gdyż mogą one wpływać na metabolizm leku.
Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 24 h przed analizą. Metoda Stężenie prometazyny oznacza się najczęściej przy użyciu jednego z następujących technik: Immunochemiczna metoda enzymatycznego immunoanaliza (EMIT) – szybka, automatyczna, odpowiednia do rutynowego monitoringu.
Metoda wysokosprawnościowej chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS) – wyższa czułość i specyficzność, stosowana w przypadkach wymagających dokładnej kwantyfikacji. Interpretacja wyników Stężenie terapeutyczne – zazwyczaj 50‑200 ng/mL (wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium i metody). Stężenie poniżej zakresu terapeutycznego – może sugerować niewystarczającą dawkę, nieprzestrzeganie zaleceń lub przyspieszony metabolizm (np.
Stężenie powyżej zakresu terapeutycznego – wskazuje na ryzyko działań toksycznych, które mogą obejmować silną sedację, zaburzenia świadomości, drżenia, objawy sercowo‑naczyniowe (tachykardia, wydłużenie QT). Stężenie bardzo wysokie (> 500 ng/mL) – wymaga natychmiastowej interwencji klinicznej, w tym ewentualnego podania węgla aktywowanego i monitorowania parametrów życiowych.