Cel badania Badanie określa poziom prokolagenu typu III (N‑końcowy peptyd prokolagenu III, PIIINP) w surowicy krwi. PIIINP jest uwalniany do krwiobiegu w trakcie syntezy kolagenu III i stanowi biomarker aktywności włóknienia oraz remodelingu tkanki łącznej. Wskazania kliniczne Ocena stopnia i postępu włóknienia w chorobach wątroby (np. marskość, zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby).
Monitorowanie aktywności chorób tkanki łącznej, takich jak sklerodermia, zespół Marfana, zespół Ehlersa‑Danlosa. Diagnostyka i kontrola przebiegu chorób sercowo‑naczyniowych związanych z włóknieniem (np. niewydolność serca, kardiomiopatia). Ocena ryzyka i monitorowanie rozwoju powikłań po przeszczepach narządów.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych, pomoc w identyfikacji współistniejących zaburzeń tkanki łącznej, które mogą wpływać na biomechanikę układu mięśniowo‑szkieletowego u osób z ASD. Metoda Stężenie PIIINP oznacza się metodą immunochemiczną – najczęściej testem immunoenzymatycznym (ELISA) lub immunochemiluminescencyjnym (CLIA).
Test wykorzystuje przeciwciała monoklonalne wiążące specyficzny fragment N‑końcowy prokolagenu III, co pozwala na precyzyjne określenie jego koncentracji w surowicy. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: Krew żylna, surowica. Przygotowanie: Pobranie krwi po 8–12‑godzinnym okresie postu (jeśli lekarz nie wskazał inaczej).
Próbkę pobiera się do probówki bez dodatku antykoagulantu, po odwirowaniu uzyskuje się surowicę, którą należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium w ciągu 24 h od pobrania. Interpretacja wyników Wartości prawidłowe: zależą od metody i laboratorium, typowo Podwyższone stężenia wskazują na zwiększoną syntezę kolagenu III – najczęściej obserwowane w aktywnym włóknieniu wątroby, chorobach serca, chorobach tkanki łącznej oraz w niektórych nowotworach.
Obniżone wartości mogą występować przy niewystarczającej produkcji kolagenu, np. w stanach niedożywienia lub w zaawansowanej niewydolności wątroby, gdzie zdolność syntezy białek jest ograniczona. Interpretację należy zawsze powiązać z pełnym wywiadem klinicznym i wynikami innych badań (np. enzymy wątrobowe, badania obrazowe).