Cel badania Badanie ma na celu wykrycie obecności bakterii w wydzielinie ucha, ich dokładną identyfikację do poziomu gatunkowego oraz określenie podatności na wybrane antybiotyki (antybiogram). Wynik pozwala odróżnić zakażenie bakteryjne od wirusowego i wybrać najskuteczniejsze leczenie.
Wskazania kliniczne przewlekłe lub nawracające zapalenie ucha środkowego lub zewnętrznego, brak poprawy po standardowej terapii antybiotykowej, silny, ciągły ból ucha, podwyższona temperatura, pogorszenie słuchu, obserwacja ropnej lub żółtawawej wydzieliny w przewodzie słuchowym, potencjalny wpływ infekcji ucha na przetwarzanie dźwięku u dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD.
Przygotowanie pacjenta Próbka powinna być pobrana przed rozpoczęciem terapii antybiotykowej, o ile to możliwe. Nie wymaga specjalnej diety ani odstawiania leków, ale pacjent powinien poinformować lekarza o aktualnym przyjmowaniu antybiotyków. Przed pobraniem wymazu należy dokładnie oczyścić zewnętrzny kanał słuchowy z woskowiny przy użyciu sterylnych narzędzi, aby uniknąć zanieczyszczenia próbki.
Materiał badania Wymaz z ucha (przewód słuchowy zewnętrzny) pobrany sterylną wymazówką z wacikiem nasączonym medium transportowym (np. Metoda Po pobraniu wymazu próbka jest niezwłocznie (najlepiej w ciągu 2 h) transportowana do laboratorium w warunkach kontrolowanych. W laboratorium próbka jest rozprowadzana na różne podłoża (np.
agar krwi, agar z czynnikiem X, agar CLED) i inkubowana w temperaturze 35‑37 °C przy 5 % CO₂ lub w warunkach beztlenowych, w zależności od podejrzewanego patogenu. Po wzroście kolonii bakterie są identyfikowane metodami: biochemicznymi (panele API, VITEK), molekularnymi (PCR, sekwencjonowanie 16S rRNA), masowo‑spektrometrycznymi (MALDI‑TOF MS).
Następnie przeprowadza się test wrażliwości (antybiogram) zgodnie z wytycznymi EUCAST lub CLSI, określając minimalne stężenie hamujące (MIC) dla wybranych antybiotyków.