Cel badania Badanie ma na celu wykrycie oraz identyfikację gatunków bakterii beztlenowych obecnych w pobranych materiałach klinicznych. Dzięki temu możliwe jest ustalenie przyczyny zakażenia rozwijającego się w środowisku o zerowym lub bardzo niskim stężeniu tlenu i dobranie optymalnej terapii antybiotykowej. Wskazania kliniczne Ciężkie zakażenia miejscowe, które nie reagują na standardowe leczenie (np. ropnie, trudno gojące się rany, owrzodzenia).
Zakażenia głębokich tkanek, kości, szpiku kostnego oraz ropnie w nietypowych lokalizacjach, takich jak mózg, płuca, wątroba, miednica, okolice zębów i migdałków. Objawy sepsy o niejasnym pochodzeniu, zwłaszcza u pacjentów z immunosupresją (chemioterapia, długotrwała terapia sterydowa, HIV). Infekcje pooperacyjne i po inwazyjnych zabiegach medycznych (np. cewnikowanie, dializa, operacje jamy brzusznej i miednicy).
Osoby z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się dysfunkcje układu odpornościowego zwiększające podatność na infekcje beztlenowe. Materiał i pobranie Wymazy pobrane na specjalnym podłożu transportowym zawierającym węgiel aktywowany, który neutralizuje tlen. ropa, wydzieliny) umieszczone w jałowych, szczelnie zamkniętych pojemnikach, które nie dopuszczają dostępu powietrza.
Próbki mogą pochodzić z: krwi, moczu, płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu opłucnowego, otrzewnowego, wymazów z ran, tkanki martwiczej, aspiratu szpiku, zawartości ropnia oraz z narządów płciowych. Przygotowanie pacjenta i transport Procedura pobrania musi być przeprowadzona w warunkach sterylnych przez wykwalifikowany personel.
Po pobraniu próbka powinna niezwłocznie zostać umieszczona w odpowiednim pojemniku transportowym i dostarczona do laboratorium w ciągu 30–60 min, aby zachować żywotność drobnoustrojów beztlenowych. Metoda laboratoryjna W laboratorium próbka jest inkubowana w warunkach beztlenowych, najczęściej w specjalnych pojemnikach lub na podłożach w atmosferze gazowej N₂/CO₂/H₂.
Hodowla bakterii beztlenowych wymaga dłuższego czasu niż w przypadku drobnoustrojów tlenowych – zazwyczaj 48–72 godziny, a w niektórych przypadkach do 7 dni, aby umożliwić wzrost powoli rosnących szczepów. Identyfikacja gatunkowa może być przeprowadzona metodami biochemicznymi, MALDI‑TOF MS lub sekwencjonowaniem 16S rRNA. Interpretacja wyników Negatywny (–) – brak widocznego wzrostu bakterii beztlenowych.