Cel badania Badanie ma na celu wyizolowanie żywych mikroorganizmów obecnych w moczu, określenie ich gatunku oraz przeprowadzenie testu wrażliwości (antybiogramu), aby potwierdzić infekcję dróg moczowych i wybrać najskuteczniejsze leczenie. Materiał i warunki pobrania Do analizy używa się świeżego moczu pobranego w jałowym pojemniku.
Próbka może być umieszczona w probówce z kwasem bornym lub w specjalnym podłożu transportowym typu Uromedium, które zapewnia stabilność drobnoustrojów podczas przewozu do laboratorium.
ICD: MTMOCZ Materiał: mocz (świeży, nieprzetworzony) Metoda pobrania: metoda środkowego strumienia (clean‑catch) lub cewnikowanie w sytuacjach, gdy pobranie z cewki jest niemożliwe Wymóg: unikanie kontaktu z fałdą odbytu i zapewnienie aseptycznego pobrania, aby zminimalizować zanieczyszczenie próbki Wskazania kliniczne objawy dolnych dróg moczowych – częste parcie, pieczenie przy oddawaniu moczu, ból podbrzusza objawy górnych dróg moczowych – gorączka, dreszcze, ból w okolicy nerek nawracające lub przewlekłe zakażenia, które nie ustępują po empirycznej terapii monitorowanie skuteczności leczenia antybiotykowego profilaktyka u kobiet w ciąży, pacjentów z kamicą nerkową, cukrzycą, immunosupresją osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD), u których częste dysfunkcje pęcherza zwiększają ryzyko infekcji Metoda wykonania Po przyjęciu próbki, mocz jest równomiernie rozprowadzany na wybranym podłożu hodowlanym, najczęściej agar krwi oraz agar MacConkey.
Naczynia inkubuje się w temperaturze 35‑37 °C przez 24‑48 h. Wzrost kolonii oceniany jest pod mikroskopem, a dalsza identyfikacja odbywa się metodami biochemicznymi, spektrometrią MALDI‑TOF lub, w wybranych przypadkach, techniką PCR. W przypadku wykrycia drobnoustrojów przeprowadza się antybiogram – test określający minimalne stężenie hamujące (MIC) antybiotyku dla danego szczepu.
Interpretacja wyniku Negatywny wynik – brak wzrostu bakterii; może oznaczać brak infekcji lub obecność patogenów trudnych do hodowli (np. Pozytywny wynik – wykryto wzrost mikroorganizmów. Liczba kolonii ≥ 10⁵ CFU/ml jednego gatunku jest uznawana za klinicznie istotną infekcję; w sytuacjach objawowych przyjmuje się niższe progi (10³‑10⁴ CFU/ml). Wynik może wskazywać na jedną lub wiele bakterii.
Obecność wielu gatunków najczęściej sugeruje zanieczyszczenie próbki, choć rzadko może oznaczać mieszane zakażenie. Znaczenie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych U osób z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi często obserwuje się zaburzenia kontroli pęcherza, co predysponuje do nawracających infekcji dróg moczowych.