Cel badania Badanie ma na celu identyfikację drobnoustrojów, które rozmnażają się wyłącznie w środowisku beztlenowym i mogą wywoływać bakteriemię. Dzięki automatycznemu systemowi monitorującemu zmiany metaboliczne (CO₂, pH) możliwe jest szybkie stwierdzenie obecności patogenów anaerobowych i podjęcie adekwatnej terapii antybiotykowej. Wskazania kliniczne Gorączka nieznanego pochodzenia, szczególnie po zabiegach chirurgicznych, urazach lub w przebiegu chorób przewlekłych.
Objawy sepsy lub wstrząsu septycznego: podwyższona temperatura, tachykardia, tachypnoe, niestabilne ciśnienie krwi. Infekcje, w których podejrzewa się udział bakterii beztlenowych, np. zapalenie przydatków, ropnie jamy ustnej, zapalenie zatok, zapalenie otrzewnej, zakażenia pooperacyjne. Pacjenci immunokompromitowani, w tym osoby z autyzmem (ASD) lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się nawracające infekcje lub zaburzenia immunologiczne.
Kontrola skuteczności leczenia antybiotykami w zakażeniach, w których podejrzewa się patogeny anaerobowe. Rozpoznanie powikłań pooperacyjnych oraz zakażeń związanych z cewnikami, endoprotezami i innymi implantami. Materiał biologiczny Świeża krew pełna pobrana z żyły obwodowej. Zaleca się pobranie 20‑30 ml, które może być podzielone na dwa pojemniki beztlenowe (po 10‑15 ml każdy) w celu zwiększenia czułości.
Przygotowanie pacjenta Zapewnienie sterylnych warunków pobrania – dezynfekcja skóry i użycie jednorazowych, sterylnych zestawów. Unikanie pobrania próbki w krótkim czasie po podaniu antybiotyków, jeśli to możliwe (minimum 30‑60 min przed pobraniem). Nie wymaga się specjalnej diety, postu ani odstawiania leków, z wyjątkiem antybiotyków. U małych dzieci lub osób z trudnościami w pobraniu krwi stosuje się techniki minimalizujące dyskomfort, np.
wkłucia żylne z użyciem małych igieł. Metoda Badanie przeprowadza się w zautomatyzowanym systemie hodowli (np. Procedura obejmuje: Umieszczenie pobranej krwi w specjalnych pojemnikach beztlenowych zawierających medium wzrostowe z inhibitorami bakterii tlenowych. Wstawienie pojemników do inkubatora systemu automatycznego, który ciągle monitoruje zmiany ciśnienia CO₂ lub pH, co wskazuje na proliferację mikroorganizmów.
Standardowy okres inkubacji wynosi 5‑7 dni; w przypadku powolnie rosnących szczepów (np. niektóre Clostridium) można przedłużyć do 14 dni. Po wykryciu sygnału wzrostu następuje dalsza identyfikacja metodami takimi jak MALDI‑TOF MS, sekwencjonowanie 16S rRNA oraz testy wrażliwości na antybiotyki. Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto wzrost mikroorganizmów anaerobowych, co potwierdza bakteriemię.