Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i identyfikację drobnoustrojów – bakterii, grzybów oraz rzadziej pierwotniaków – zamieszkujących biomateriał lub jego najbliższe otoczenie. Dzięki posiewowi można określić gatunek patogenu, jego wrażliwość na antybiotyki oraz obecność biofilmu, co jest niezbędne przy planowaniu skutecznego leczenia.
Wskazania kliniczne objawy sugerujące zakażenie pooperacyjne po implantacji urządzeń medycznych (endoprotezy, stenty, rozruszniki, pompy insulinowe); gorączka, dreszcze, nocne poty, spadek ciśnienia tętniczego lub tachykardia wskazujące na rozwijającą się sepsę; ból, zaczerwienienie, obrzęk, wydzielina z miejsca wkłucia cewnika, drenu lub rurki intubacyjnej; ograniczenie ruchomości i ból stawu w podejrzeniu zakażenia endoprotezy; przewlekłe, niespecyficzne objawy po zabiegach chirurgicznych u pacjentów z obniżoną odpornością, cukrzycą, otyłością lub palących papierosy; osoby z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, które przeszły liczne interwencje chirurgiczne lub posiadają stałe implanty, co zwiększa ryzyko infekcji.
Materiał i pobranie próbki Biologiczny materiał: fragment wszczepionego urządzenia (np. kawałek cewnika, element protezy) lub płyn pobrany z otaczających tkanek (wymaz, aspirat ze stawu, płyn z drenu). Próbkę pobiera wykwalifikowany personel w warunkach sterylnych, używając jednorazowych narzędzi i technik aseptycznych, aby wyeliminować zanieczyszczenie zewnętrzne. Aspiracja płynu ze stawu przy pomocy ultrasonografii jest zalecana w przypadku podejrzenia zakażenia endoprotezy.
W przypadku cewników, drenów czy rur intubacyjnych pobiera się wymaz ze światła oraz z otaczającej tkanki, a w miarę możliwości fragment samego biomateriału. Metoda Po pobraniu próbki, jest ona umieszczana na odpowiednich podłożach hodowlanych, takich jak agar krwi, agar MacConkey, podłoża selektywne dla grzybów (Sabouraud) oraz podłoża wzbogacające (broth).
Inkubacja odbywa się w warunkach optymalnych dla wzrostu drobnoustrojów – zazwyczaj 35‑37 °C przez 24‑72 h, z możliwością przedłużenia do 7 dni w przypadku podejrzenia powolnie rosnących bakterii lub grzybów. Dodatkowo wykonywane są hodowle w warunkach anaerobowych, gdy istnieje podejrzenie infekcji beztlenowych. Po wyhodowaniu charakterystycznych kolonii przeprowadza się identyfikację przy użyciu: metod biochemicznych (np.
testy API, system VITEK); technologii molekularnych (PCR, sekwencjonowanie 16S rRNA, MALDI‑TOF MS); antybiogramu – testu wrażliwości na wybrane antybiotyki, w tym testy dyskowe i mikrodilucyjne. Interpretacja wyników Wynik ujemny (‑) – w próbce nie wyhodowano żadnych drobnoustrojów. W sytuacji utrzymujących się objawów klinicznych zaleca się powtórzenie badania lub dodatkowe testy (np. Wynik dodatni (+) – stwierdzono wzrost bakterii lub grzybów.