Cel badania Pomiar poziomu plazminogenu w osoczu służy do oceny potencjału fibrynolitycznego organizmu, czyli zdolności do rozpuszczania fibrynowych skrzepów. Wynik umożliwia wykrycie zarówno pierwotnych niedoborów ilościowych i jakościowych, jak i monitorowanie skuteczności terapii antykoagulacyjnej lub fibrinolitycznej.
Wskazania kliniczne Podejrzenie wrodzonego niedoboru plazminogenu (hipoplasminogenemia) – objawy mogą obejmować nawracające zakrzepy, charakterystyczne zapalenie spojówek typu ligneous, trudne do zagojenia rany oraz przewlekłe owrzodzenia błon śluzowych. Niewyjaśnione zakrzepy żył głębokich, tętnicze lub mikrozakrzepy, szczególnie u pacjentów bez klasycznych czynników ryzyka. Trudnogojące się owrzodzenia, zwłaszcza w obrębie jamy ustnej, nosa czy dróg oddechowych.
Ocena efektywności leczenia antykoagulacyjnego, fibrinolitycznego lub podawania preparatów zawierających plazminogen. Kompleksowa diagnostyka zaburzeń krzepnięcia u dzieci i dorosłych z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD), gdzie obserwuje się niekiedy nieprawidłowości hemostatyczne. Badania kontrolne przy podejrzeniu zespołów PANS/PANDAS, które mogą być powiązane z dysfunkcją układu immunologicznego i hemostazy.
Materiał biologiczny Świeża krew pobrana do probówki zawierającej antykoagulant cytrynianowy (0,105 M Na‑citrate). Próbkę należy odwirować w ciągu 30‑60 min od pobrania; uzyskane osocze przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i poddać analizie nie później niż po 24 h. Unikać hemolizy – może zakłócić wynik pomiaru.
Metoda pomiaru Stężenie plazminogenu można określić dwoma podstawowymi technikami: Immunologiczna (ELISA) – wykorzystuje monoklonalne przeciwciała wiążące plazminogen; wynik podaje się w mg/dL lub µg/mL. Metoda charakteryzuje się wysoką czułością i specyficznością. Funkcjonalna (chromogenna) – ocenia zdolność przekształcenia plazminogenu w aktywną plazminę po dodaniu aktywatora (np.
Wynik wyrażany jest jako aktywność enzymatyczna (U/mL) i odzwierciedla funkcjonalny potencjał fibrynolityczny. W niektórych laboratoriach stosuje się także metodę immunofluorescencyjną lub immunoturbidymetryczną, które dają wyniki porównywalne z ELISA. Interpretacja wyników Zakresy referencyjne różnią się w zależności od przyjętej metody, lecz najczęściej przyjmuje się: Stężenie całkowite: 70‑140 mg/dL (0,7‑1,4 g/L). Aktywność enzymatyczna: 80‑120 % wartości kontrolnej.