Cel badania Badanie ma na celu identyfikację materiału genetycznego (DNA) parwowirusa B19 w materiale pobranym od pacjenta. Jest to test jakościowy, który wskazuje jedynie obecność lub brak wirusa, nie określając jego ilości. Wskazania kliniczne Ostre zakażenie B19 – podejrzenie rumieniaka zakaźnego, gorączki, bólu stawów lub innych objawów wirusowych.
Kryzys aplastyczny u osób z niedokrwistością hemolityczną, sferocytozą, talasemią, po przeszczepie szpiku kostnego lub w przebiegu innych chorób hematologicznych. Powikłania w ciąży – podejrzenie przeniesienia zakażenia na płód (hydrops fetalis, niewydolność szpiku kostnego). Przewlekła anemia, trombocytopenia lub leukopenia o niejasnej etiologii.
Ocena możliwego udziału infekcji B19 w zespołach autoimmunologicznych, w tym PANS/PANDAS, które mogą współistnieć z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Badanie w sytuacjach, gdy występują nietypowe zmiany hematologiczne u dzieci z ASD. Materiał biologiczny Krew pełna z antykoagulantem EDTA – najczęściej zalecany materiał. Plazma lub surowica – akceptowane, gdy pobranie krwi pełnej nie jest możliwe.
Wymaz z nosa lub gardła – stosowany w bardzo wczesnym okresie zakażenia, kiedy wirus może nie być jeszcze wykrywalny we krwi. Metoda Wykrywanie DNA parwowirusa B19 odbywa się przy użyciu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w wersji jakościowej. Procedura obejmuje: Izolację kwasów nukleinowych (DNA) z pobranej próbki. Amplifikację specyficznych fragmentów genomu B19 przy użyciu zestandaryzowanych starterów.
Detekcję ampliconu – najczęściej metodą elektroforezy lub systemów fluorescencyjnych, co pozwala stwierdzić obecność produktu PCR. Kontrolę wewnętrzną oraz dodatnie i ujemne kontrole jakości, aby zapewnić wiarygodność wyniku. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań – próbkę można pobrać o dowolnej porze dnia, bez konieczności postu. W przypadku małych dzieci zaleca się pobranie krwi w przyjaznym otoczeniu, aby ograniczyć stres i zapewnić komfort.
Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto DNA parwowirusa B19, co świadczy o aktualnej lub bardzo niedawnej infekcji. W połączeniu z objawami klinicznymi potwierdza diagnozę ostrego zakażenia. Wynik ujemny – nie stwierdzono DNA wirusa. Nie wyklucza to przebytej infekcji (DNA może już nie być obecne) ani późnego stadium choroby, w którym poziom wirusa spada poniżej progu wykrywalności testu.