Cel badania Określenie dokładnego stężenia paroksetyny (SSRI) w surowicy krwi żylnej w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa leczenia, potwierdzenia przyjmowania leku oraz dostosowania dawki u pacjentów, w tym osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS, ADHD). Wskazania kliniczne Monitorowanie terapii paroksetyną u pacjentów z depresją, zaburzeniami lękowymi, OCD oraz innymi wskazaniami do stosowania SSRI.
Ocena przyjmowania leku w sytuacjach niepewności co do zgodności z zaleceniami (np. w populacji z zaburzeniami zachowania). Identyfikacja toksycznych stężeń przy objawach działań niepożądanych (np. zaburzenia rytmu serca, nasilenie objawów serotoniny). Optymalizacja dawki u pacjentów z czynnikami wpływającymi na farmakokinetykę (wiek, waga, choroby wątroby, interakcje lekowe). Wspomaganie decyzji klinicznej w przypadkach przedawkowania.
Materiał biologiczny Krew żylna pobrana do probówki bez dodatku antykoagulantu, po odwirowaniu – surowica. Metoda Stężenie paroksetyny oznaczane jest metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z detektorem masowym (LC‑MS/MS) lub wysokosprawną chromatografią cieczową z detekcją UV, spełniającą wymogi walidacji metodologicznej (czułość, precyzja, dokładność, zakres liniowy).
Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest najczęściej w stanie nasycenia lekiem, czyli po 7‑10 dniach stałego przyjmowania, najlepiej w godzinach porannych, co 12‑24 h po ostatniej dawce, aby uzyskać reprezentatywne stężenie szczytowe lub spoczynkowe w zależności od zamierzonego celu. Interpretacja wyników Stężenia terapeutyczne: 15‑80 ng/ml (zakres może się różnić w zależności od laboratorium i indywidualnej tolerancji).
Stężenia poniżej 15 ng/ml mogą sugerować niedostateczną przyjmowanie leku lub zbyt niską dawkę. Stężenia powyżej 80 ng/ml zwiększają ryzyko działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Wartości należy interpretować w kontekście klinicznym, wieku, masy ciała, funkcji wątroby oraz współistniejących leków. Ograniczenia i uwagi Metoda nie rozróżnia metabolitu norparoksetyny; w przypadkach podejrzenia interakcji enzymatycznych (np.
inhibitory CYP2D6) zaleca się dodatkowe badania. Wyniki mogą być zafałszowane przy nieprawidłowym przechowywaniu próbki (temperatura > –20 °C) lub opóźnionym przetworzeniu.