Cel badania Test określa poziom immunoglobuliny M (IgM) skierowanej przeciwko wirusom paragrypy (parainfluenza) w surowicy krwi żylnej. Obecność IgM wskazuje na aktualne lub bardzo niedawne zakażenie wirusowe. Wskazania kliniczne Ostre objawy układu oddechowego (zapalenie gardła, katar, zapalenie oskrzeli) o niejasnym pochodzeniu. Zaostrzenie objawów neuropsychiatrycznych u pacjentów z ASD, PANS/PANDAS, innymi zaburzeniami neurorozwojowymi.
Monitorowanie przebiegu infekcji u osób z osłabioną odpornością. Ocena przyczyn gorączek o nieustalonej etiologii. Metoda Wykorzystuje się test immunoenzymatyczny (ELISA) oparty na wysoko specyficznych antygenach wirusa paragrypy. Surowica jest rozcieńczana i nanoszona na płytkę pokrytą antygenem; po dodaniu koniugatu anty-IGM i podsubstratu, intensywność sygnału kolorowego jest proporcjonalna do stężenia przeciwciał IgM.
Przygotowanie pacjenta Do pobrania wymagana jest 5‑10 ml krwi żylnej, najlepiej w warunkach jałowych. Nie wymaga się specjalnego przygotowania dietetycznego ani odstawienia leków, chyba że pacjent przyjmuje immunosupresanty – w takim wypadku wynik może wymagać dodatkowej interpretacji. Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na aktualną lub niedawną infekcję wirusem paragrypy (zwykle w ciągu ostatnich 1‑3 tygodni).
IgM ujemne – brak dowodów na świeżą infekcję; może oznaczać brak kontaktu z wirusem lub zakończenie fazy ostrej. W połączeniu z dodatnim wynikiem IgG sugeruje przebyte zakażenie i rozwiniętą odporność. Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Infekcje wirusowe, w tym paragrypa, są jednymi z czynników wywołujących lub nasilenia objawów zespołów PANS/PANDAS oraz mogą wpływać na przebieg autyzmu.
Wykrycie IgM pozwala lekarzowi rozważyć infekcję jako przyczynę nagłego pogorszenia funkcji poznawczych, zachowań agresywnych lub regresji rozwojowej i podjąć odpowiednie leczenie przeciwzapalne lub immunomodulacyjne.