Cel badania Panel nerkowy IIF (indirect immunofluorescence) ma na celu identyfikację w surowicy pacjenta specyficznych przeciwciał autoimmunologicznych, które są markerami najczęstszych chorób nerek o podłożu immunologicznym. Test pozwala na wykrycie przeciwciał przeciw błonie podstawnej kłębuszków (anti‑GBM), przeciwciał ANCA (c‑ANCA, p‑ANCA), przeciwciał przeciw receptorowi fosfolipazy A2 (anti‑PLA2R) oraz przeciwciał charakterystycznych dla nefropatii toczniowej (np.
Wskazania kliniczne Niejasne objawy nerkowe: białkomocz, krwiomocz, podwyższony poziom kreatyniny, obniżony eGFR. Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia nerek, w tym zapalenia kłębuszków, nefropatii toczniowej oraz zapalenia naczyń. Rozpoznanie pierwotnej białkomoczu, szczególnie w chorobie nerek typu membranowego (anti‑PLA2R). Monitorowanie aktywności choroby i ocena skuteczności terapii immunosupresyjnej.
W kontekście pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których obserwuje się podwyższoną częstość autoimmunologii nerek. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły obwodowej – minimum 2,5 ml. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie wymaga się specjalnej diety ani postu.
Zaleca się, aby pacjent unikał leków immunosupresyjnych (glikokortykosteroidy, cyklofosfamid, mykofenolan mofetylu) przez co najmniej 7 dni przed badaniem, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza prowadzącego. Należy również odnotować przyjmowane suplementy i leki przeciwzakrzepowe, które mogą wpływać na jakość próbki. Metoda Badanie przeprowadza się metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF).
Na szkiełko nanosi się zamrożone, niepoddane dewastacji sekcje ludzkich tkanek nerkowych, które stanowią substrat antygenowy. Następnie szkiełko inkubuje się z rozcieńczoną surowicą pacjenta, co umożliwia wiązanie się obecnych w niej przeciwciał z odpowiednimi antygenami w tkance. Po usunięciu niespecyficznie przyłączonych immunoglobulin dodaje się wtórne przeciwciała znakowane fluorochromem, które rozpoznają ludzkie IgG.
Szkiełko obserwuje się pod mikroskopem fluorescencyjnym, oceniając obecność i intensywność sygnału. Interpretacja wyników Anti‑GBM: dodatni wynik (np. miano 1:10 lub wyższe) wskazuje na przeciwciała przeciw błonie podstawnej kłębuszków – charakterystyczny marker choroby Goodpasture’a oraz niektórych postaci szybko postępującego zapalenia nerek.