Cel badania Panel Mikroelementów HiTech 1 ma na celu określenie stężenia wybranych mikroelementów (takich jak cynk, miedź, selen, mangan, chrom, żelazo, molibden) w krwi. Wyniki umożliwiają ocenę statusu odżywczego, wykrycie zaburzeń wchłaniania oraz identyfikację czynników ryzyka wpływających na funkcjonowanie układu nerwowego i metabolicznego. Wskazania kliniczne Objawy niedoborów lub nadmiaru mikroelementów (np.
zaburzenia wzrostu, zmęczenie, zaburzenia skórne, zaburzenia smaku). Choroby przewlekłe wpływające na gospodarkę mikroelementami (np. choroby żołądkowo-jelitowe, niewydolność nerek, cukrzyca). Ocena stanu odżywienia w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, zespołu PANS/PANDAS oraz innych zaburzeń rozwojowych. Monitorowanie terapii suplementacyjnej lub chelatacyjnej.
Kod ICD‑10 związany z badaniem: E61.1 (niedobór cynku), E61.2 (niedobór miedzi), E61.3 (niedobór selenu), E61.4 (niedobór manganu), E61.5 (niedobór chromu), E61.8 (inne niedobory mikroelementów). Materiał biologiczny 1 × krew pobrana do probówki z heparyną – do analizy plazmy. 2 × krew pobrana do probówek z EDTA – do analizy całej krwi (czerwonych krwinek) oraz kontrola ewentualnej hemolizy.
Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien zachować 8‑12‑godzinną post (woda do picia dozwolona). Należy unikać suplementów zawierających mikroelementy (np. multiwitamina, minerały) oraz leków chelatacyjnych na co najmniej 48 h przed pobraniem krwi. W dniu badania nie wolno spożywać alkoholu oraz intensywnie ćwiczyć.
Metoda Stężenia mikroelementów oznacza się przy użyciu techniki spektrometrii masowej z indukcyjnie sprzężonym plazmą (ICP‑MS) lub spektrometrii absorpcji atomowej (AAS). Metoda zapewnia wysoką czułość i precyzję, umożliwiając wykrycie nawet bardzo niskich stężeń (ng/ml). Interpretacja wyników Interpretacja wymaga porównania uzyskanych wartości z zakresami referencyjnymi dostosowanymi do wieku, płci oraz stanu fizjologicznego.
Ogólne zasady: Stężenie poniżej normy może wskazywać na niedobór, zaburzenia wchłaniania, zwiększone zapotrzebowanie lub utratę (np. w chorobach jelit, przewlekłym zapaleniu). Stężenie powyżej normy może sugerować nadmiar, toksyczność, niewłaściwą suplementację lub zaburzenia wydalania (np.