Cel badania Test ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał skierowanych przeciwko pięciu charakterystycznym antygenom wątrobowym: LSP, LMA, LKM, SLA/LP oraz BCA. Obecność tych immunoglobulin wskazuje na autoimmunologiczne procesy wątrobowe i pomaga w różnicowaniu poszczególnych podtypów chorób wątroby. Wskazania kliniczne Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby (AIH) – typ 1 (przeciwciała ANA, SMA/LMA) lub typ 2 (przeciwciała LKM‑1).
Rozpoznanie pierwotnej żółciowej cholangitis (PBC) – zwłaszcza w obecności przeciwciał BCA. Ocena przyczyn niejasnego podwyższenia enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGT, ALP) po wykluczeniu infekcji i zaburzeń metabolicznych. Monitorowanie aktywności choroby oraz skuteczności terapii immunosupresyjnej.
Badanie ryzyka autoimmunologicznych zaburzeń wątrobowych u pacjentów z zaburzeniami spektrum autyzmu (ASD) i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się zwiększoną częstość chorób autoimmunologicznych. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły obwodowej – minimalna objętość 3 ml. Próbkę należy odwirować w ciągu 2 godzin od pobrania i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C. Analiza powinna zostać wykonana nie później niż po 7 dobach od pobrania.
Metoda Badanie realizowane jest dwoma technikami: Pośrednia immunofluorescencja (IIF) – umożliwia obserwację charakterystycznych wzorców fluorescencji po inkubacji surowicy z przygotowanymi podłożami zawierającymi poszczególne antygeny. Testy enzymowo‑immunologiczne (ELISA) – pozwalają na ilościowe oznaczenie poziomu przeciwciał w jednostkach IU/ml, co umożliwia klasyfikację wyniku jako negatywny, słabo dodatni, dodatni lub silnie dodatni.
W niektórych laboratoriach stosuje się także metodę chemiluminescencji (CLIA) w celu zwiększenia czułości. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani postu. Zaleca się jednak: Unikanie przyjmowania leków immunosupresyjnych (np. glikokortykosteroidy, azatiopryna) przynajmniej 14 dni przed pobraniem, o ile nie zagraża to bezpieczeństwu pacjenta. Odstawienie suplementów o wysokiej zawartości witaminy C lub E, które mogą modulować reakcje immunologiczne.
Przekazanie laboratorium pełnej informacji o aktualnym leczeniu i chorobach współistniejących. Interpretacja wyników Ocena opiera się na obecności i stężeniu poszczególnych przeciwciał: LSP (ANA) – dodatni wynik wspiera rozpoznanie AIH typu 1, ale może występować w innych chorobach autoimmunologicznych. LMA (SMA) – charakterystyczny dla AIH typu 1; podwyższone poziomy sugerują aktywną chorobę. LKM‑1 – silny wskaźnik AIH typu 2, najczęściej obserwowany u dzieci i młodzieży.