Cel badania Badanie ma na celu określenie stężenia swoistych przeciwciał klasy IgE w surowicy przeciw wybranym alergenom wziewnym. Wynik pozwala potwierdzić lub wykluczyć uczulenie na poszczególne źródła pyłków, roztoczy, pleśni, sierść zwierząt oraz lateks, co jest niezbędne do prawidłowego planowania terapii alergicznej.
Wskazania kliniczne Przewlekłe lub nawracające objawy alergicznego nieżytu nosa (katar sienny) Zapalenie spojówek o podłożu alergicznym Astma oskrzelowa, obturacyjne zaburzenia oddechowe wywołane alergenami Nietolerancja pokarmowa współistniejąca z alergią wziewną Ocena ryzyka nasilenia objawów alergicznych u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których stany zapalne mogą wpływać na przebieg neurologiczny Materiał biologiczny Do testu pobiera się krew żylna, z której uzyskuje się surowicę.
Próbka powinna być pobrana w warunkach sterylnych i niezwłocznie przekazana do laboratorium. Metoda Panel realizowany jest metodą Polycheck – immunoenzymatycznym testem półilościowym (ELISA) na stałej fazie.
Na specjalnych nośnikach umieszczone są ekstrakty 30 alergenów: Pyłek cyprysu (Cupressus) Pyłek leszczyny (Corylus) Pyłek jesionu (Fraxinus) Pyłek dębu (Quercus) Pyłek oliwki (Olea) Pyłek brzozy (Betula) Pyłek żyta (Secale) Pyłek owsa (Avena) Pyłek wiechliny łąkowej (Festuca pratensis) Pyłek tymotki łąkowej (Phleum pratense) Pyłek pszenicy (Triticum) Pyłek kupkówki (Plantago lanceolata) Pyłek conodonu palczastego (Conium maculatum) Pyłek babki lancetowatej (Artemisia) Pyłek komosy (Chenopodium album) Pyłek parietarii (Parietaria) Pyłek ambrozji (Ambrosia) Pyłek bylicy (Mugwort) Naskórek kota (Felis domesticus) Naskórek psa (Canis familiaris) Naskórek konia (Equus ferus) Alternaria alternata Aspergillus fumigatus Candida albicans Blomia tropicalis Dermatophagoides pteronyssinus Dermatophagoides farinae Lateks Karaluch (Blattella germanica) CCD – cross‑reactive carbohydrate determinants Po dodaniu surowicy, przeciwciała IgE wiążą się z odpowiednimi alergenami.
Następnie dodaje się enzymatycznie znakowany przeciwciało anty‑IgE, a intensywność sygnału jest odczytywana spektrofotometrycznie i przeliczana na jednostki kU/L.
Interpretacja wyników 0,00‑0,34 kU/L – brak wykrywalnego uczulenia 0,35‑0,69 kU/L – niska czułość, możliwe łagodne objawy 0,70‑3,49 kU/L – umiarkowane uczulenie, zazwyczaj objawy kliniczne ≥3,50 kU/L – wysokie stężenie IgE, silna reakcja alergiczna Wartości należy zawsze interpretować w kontekście obrazu klinicznego pacjenta oraz historii ekspozycji na dany alergen. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania.