Cel badania Test ma na celu identyfikację specyficznych przeciwciał klasy IgM oraz IgG przeciwko antygenom wirusa zapalenia wątroby typu E (HEV) przy użyciu techniki Western Blot. Dzięki temu możliwe jest określenie, czy doszło do niedawnego zakażenia, czy też pacjent przeszedł infekcję w przeszłości, a także weryfikacja wyników testów przesiewowych, takich jak ELISA.
Wskazania kliniczne Objawy sugerujące ostrą infekcję HEV: żółtaczka, podwyższone enzymy wątrobowe (ALT, AST), nudności, ból w prawym podbrzuszu. Monitorowanie przebiegu choroby u osób z potwierdzonym zakażeniem HEV, w tym ocena dynamiki odpowiedzi immunologicznej. Ocena statusu immunologicznego po przebytej infekcji (obecność przeciwciał IgG) lub po szczepieniu, jeżeli dostępne.
Diagnostyka przyczyn podwyższonej czynności wątroby u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym u osób z ASD, PANS/PANDAS, gdzie infekcje wirusowe mogą nasilać objawy neurobehawioralne. Potwierdzenie niejednoznacznych wyników testu ELISA lub innych metod serologicznych.
Rozpoznanie HEV u pacjentów z osłabioną odpornością, u których reakcja przeciwciałowa może być ograniczona – w takich przypadkach wynik testu Western Blot może być uzupełniony o badanie molekularne (RT‑PCR). Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły (minimum 2 ml). Próbka powinna być wolna od hemolizy i pobrana w warunkach aseptycznych. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych restrykcji dietetycznych ani okresu postu.
Próbkę pobiera się przed rozpoczęciem leczenia antywirusowego, jeżeli takie jest planowane. Ważne jest, aby unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków przeciwzapalnych w dniu pobrania, które mogą wpływać na wyniki enzymów wątrobowych, choć nie wpływają bezpośrednio na wynik testu przeciwciał. Metoda Western Blot jest metodą immunologicznego rozdzielania białek.
Antygeny HEV (zawierające białka ORF2 i ORF3) są najpierw rozdzielane elektroforetycznie, a następnie przenoszone na membranę nitrocelulozową. Membrana jest inkubowana z surowicą pacjenta, co pozwala na wiązanie się obecnych przeciwciał IgM i/lub IgG z odpowiednimi antygenami. Po tym etapie stosuje się wtórne przeciwciała znakowane enzymatycznie (np. przeciwko ludzkiej IgM/IgG) oraz podłoże chemiluminescencyjne, co umożliwia wizualizację charakterystycznych pasm sygnałowych.