Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał IgM specyficznych dla wirusa różyczki (Rubella virus). Obecność tych immunoglobulin świadczy o niedawnej infekcji – zazwyczaj w ciągu ostatnich 2‑3 miesięcy – lub o reakcji immunologicznej po szczepieniu.
Wskazania kliniczne kobiety planujące ciążę – weryfikacja potrzeby szczepienia przeciwko różyczce; kobiety w ciąży – element panelu TORCH służący ocenie statusu immunologicznego matki; osoby z objawami typowymi dla różyczki (wysypka plamkowo‑grudkowa, gorączka, powiększone węzły chłonne, zapalenie spojówek); noworodki i małe dzieci z podejrzeniem wrodzonego zespołu różyczki; pacjenci po szczepieniu przeciwko różyczce, u których konieczna jest kontrola odpowiedzi serologicznej; przypadki, w których istnieje podejrzenie wpływu zakażenia na rozwój neurorozwojowy, w tym ryzyko wystąpienia ASD po ekspozycji płodowej.
Kto powinien wykonać badanie? kobiety w wieku rozrodczym, zwłaszcza przed planowaną ciążą; kobiety w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze; osoby z charakterystyczną wysypką i objawami grypopodobnymi; noworodki oraz małe dzieci z objawami wrodzonego zespołu różyczki (np. zaćma, głuchota, wady serca, opóźnienia rozwojowe); osoby, u których istnieje potrzeba oceny skuteczności szczepienia przeciwko różyczce.
Metoda Detekcja IgM najczęściej odbywa się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunochemiluminescencyjną (CLIA). Próbka – surowica pobrana z krwi pełnej – jest inkubowana z antygenem różyczki przyłączonym do nośnika. Powstający kompleks antygen‑przeciwciało jest następnie wykrywany przy użyciu enzymu (ELISA) lub luminoforu (CLIA), co pozwala na określenie obecności przeciwciał IgM. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga głodówki; można je wykonać o dowolnej porze dnia.
Próbka pobierana jest z żyły; zaleca się pobranie przed podaniem leków immunosupresyjnych. Unikać pobrania krwi w ciągu 4 tygodni od szczepienia przeciwko różyczce, aby wykluczyć fałszywie dodatnie wyniki. Po pobraniu krew powinna być odwirowana, a surowica przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i analizowana w ciągu 48 h.
Interpretacja wyników IgM (+) – wskazuje na niedawne zakażenie (zwykle w ciągu ostatnich 2‑3 miesięcy) lub na odpowiedź po niedawnej szczepionce; w połączeniu z dodatnim IgG potwierdza aktywną infekcję. IgM (–) przy jednoczesnym IgG (+) – świadczy o przeszłej infekcji lub udanej immunizacji; odporność utrzymuje się zazwyczaj przez całe życie. IgM (–) i IgG (–) – brak dowodów na wcześniejsze zakażenie; przy ryzyku ekspozycji zaleca się powtórzenie testu po 2‑3 tygodniach.