Cel badania Oznaczenie ilości przeciwciał IgG przeciwko rubivirusowi (wirusa różyczki) w surowicy krwi pozwala ustalić, czy organizm uzyskał odporność w wyniku szczepienia lub naturalnego zakażenia oraz określić potencjalne zagrożenie przeniesienia wirusa na płód. Wskazania kliniczne Kobiety w ciąży lub planujące ciążę – weryfikacja statusu immunologicznego przed ryzykiem zakażenia. Osoby niezaszczepione przeciwko różyczce lub o niejasnym statusie przeciwciał.
Pacjenci z podejrzeniem niedawnego kontaktu z wirusem (np. w trakcie ognisk epidemicznych). Monitorowanie przebiegu choroby u osób z objawami różyczki. Ocena potrzeby podania szczepionki MMR u dzieci, młodzieży i dorosłych.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych – kobiety z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi mogą mieć utrudnioną komunikację objawów infekcji; prawidłowa ocena immunologiczna jest ważna dla minimalizacji ryzyka prenatalnych powikłań wpływających na rozwój neuro‑rozwojowy dziecka. Materiał biologiczny Do badania wykorzystuje się 2–5 ml krwi pobranej z żyły, po odwirowaniu uzyskuje się surowicę (lub osocze) w której oznacza się stężenie przeciwciał IgG.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań – pobranie krwi może odbywać się w dowolnym dniu. Należy jednak poinformować, że szczepienie MMR w ciągu ostatnich 28 dni może podwyższyć wynik i wprowadzić błąd interpretacji. Metoda Stężenie przeciwciał IgG najczęściej oznacza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub testem immunochemiluminescencyjnym (CLIA).
W obu technikach antygen różyczki jest przytwierdzony do podłoża, a wiązanie przeciwciał z antygenem generuje sygnał (kolorowy lub luminescencyjny) proporcjonalny do ilości przeciwciał w próbce. Interpretacja wyników Wynik seronegatywny (niereaktywny): Wynik w granicy: 10‑14 IU/ml – niepewny status immunologiczny; zaleca się powtórzenie badania lub wykonanie testu awidności.
Wynik seropozytywny (reaktywny): ≥15 IU/ml – uznaje się za dowód nabytej odporności (po szczepieniu lub przebytej chorobie). W sytuacji podejrzenia aktualnego zakażenia wykonuje się test awidności IgG, który rozróżnia przeciwciała o niskiej awidności (niedawna infekcja) od przeciwciał o wysokiej awidności (przebyta choroba lub szczepienie).