Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał immunoglobuliny M (IgM) specyficznych dla wirusa Parvovirus B19. Obecność tych immunoglobulin wskazuje na aktualną lub bardzo świeżą infekcję, ponieważ IgM pojawiają się w organizmie w ciągu kilku dni od ekspozycji i zanikają po kilku tygodniach. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące parwowirozę – gorączka, wysypka typu „slapped‑cheek”, objawy grypopodobne, bóle stawów.
Ocena ryzyka zakażenia u kobiet w ciąży; wirus B19 może przejść przez łożysko, wywołując anemia płodowa, wodobrzusie płodowe (hydrops fetalis) lub poronienie. Rozpoznanie przyczyn niejasnych zaburzeń hematologicznych, takich jak anemia aplastyczna, małopłytkowość, pancytopenia. Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów z potwierdzonym zakażeniem – kontrola zaniku IgM.
Badanie przyczyn neurologicznych zaburzeń rozwojowych u noworodków i małych dzieci, w tym potencjalny związek z późniejszym wystąpieniem zaburzeń neurorozwojowych, takich jak ASD. Materiał biologiczny Do testu potrzebne jest 5 ml krwi pobranej z żyły, z której po odwirowaniu uzyskuje się surowicę. Próbka musi być pobrana w warunkach aseptycznych, a surowica powinna zostać oddzielona w ciągu 2 h od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy.
Metoda Detekcja przeciwciał IgM przeprowadzana jest najczęściej metodą ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay). Na płytkę mikrotitracyjną adsorbuje się rekombinowany antygen wirusa B19, następnie dodaje się surowicę pacjenta. Jeśli w surowicy znajdują się przeciwciała IgM, wiążą się one z antygenem.
Po dodaniu enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego specyficznego dla ludzkiej IgM uzyskuje się reakcję enzymatyczną, której intensywność mierzy się spektrofotometrycznie i wyraża jako stosunek optyczny (S/CO) lub jako wynik negatywny/pozytywny. Test charakteryzuje wysoką czułość (≈95 %) i specyficzność (≈98 %). Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na aktualne lub niedawne zakażenie (zwykle od 7 do 12 dni po ekspozycji).
U około 90 % pacjentów IgM pojawia się równocześnie z charakterystyczną wysypką. IgM ujemne przy jednoczesnym dodatnim IgG – sugeruje przebyte zakażenie w przeszłości lub późny etap choroby, kiedy IgM już zanikło, a IgG utrzymuje się przez lata. IgM i IgG ujemne – brak dowodów na zakażenie w ostatnich tygodniach; przy wysokim podejrzeniu klinicznym zaleca się powtórzenie testu po 2‑3 tygodniach.