Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie w surowicy przeciwciał klasy IgM oraz IgG przeciwko wirusowi Parvovirus B19 (kod ICD: PARW-MG). Obecność IgM wskazuje na niedawno przebytą infekcję, natomiast IgG świadczy o przebytej chorobie lub nabytej odporności. Wskazania kliniczne Objawy ostrej infekcji Parvovirus B19 (np. charakterystyczna wysypka „spiczasta plamica”, gorączka, bóle stawów, objawy grypopodobne).
Ocena statusu immunologicznego przed planowaną ciążą lub w trakcie ciąży – ryzyko przekazania wirusa płodowi i rozwoju zespołu hydrops fetalis. Diagnostyka przyczyn anemii aplastycznej, zwłaszcza w kontekście podejrzenia aplazji szpiku. Rozpoznanie czynników wyzwalających zespoły neuroimmunologiczne, w tym PANS/PANDAS oraz zaburzenia neurorozwojowe, w których zakażenie Parvovirus B19 może pełnić rolę inicjującą.
Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów z przewlekłymi objawami po zakażeniu (np. przewlekła anemia, objawy skórne). Ocena ryzyka transmisji wirusa w środowiskach zamkniętych (placówki oświatowe, domy opieki). Materiał biologiczny Surowica krwi – pobranie 2‑3 ml krwi żylnej, następnie odwirowanie w temperaturze 4 °C i przechowywanie w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy (maksymalnie 48 h).
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) z użyciem wysoko czułych, rekombinowanych antygenów wirusa Parvovirus B19 przytwierdzonych do płytki mikrotestowej. Po dodaniu surowicy, przeciwciała IgM i IgG wiążą się z antygenem, a następnie są wykrywane za pomocą enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego. Intensywność sygnału optycznego (OD) przeliczana jest na jednostki IU/ml zgodnie z krzywą kalibracyjną zestawu.
Test charakteryzuje się czułością >95 % i swoistością >98 %. Interpretacja wyników IgM dodatnie, IgG ujemne – wskazuje na świeżą infekcję, zwykle w pierwszych 1‑3 tygodniach od wystąpienia objawów. IgM dodatnie, IgG dodatnie – faza przejściowa; organizm wytworzył już przeciwciała długotrwałe, ale infekcja jest nadal aktywna. IgM ujemne, IgG dodatnie – dowód przebytej infekcji lub nabytej odporności (np. po szczepieniu, jeżeli dostępne).
Przeciwciała IgG mogą utrzymywać się przez całe życie. Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na aktualną lub przeszłą infekcję; przy wysokim ryzyku zaleca się powtórzenie testu po 2‑3 tygodniach. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagane specjalne przygotowanie. Zaleca się unikanie przyjmowania leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen, aspiryna) oraz immunosupresyjnych w dniu pobrania, jeśli to możliwe, aby nie zakłócić wyników serologicznych.