Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy (lub osoczu) przeciwciał IgM przeciwko wirusowi dengi (kod ICD: DEN-M). Obecność tych przeciwciał świadczy o niedawnym lub aktualnym zakażeniu, co pozwala na wczesne wdrożenie leczenia i monitorowanie ewentualnych powikłań. Wskazania kliniczne Ostra gorączka, silne bóle mięśni i stawów, wysypka charakterystyczna dla dengi. Objawy sugerujące zespół wstrząsu denga lub ciężką postać choroby (np.
krwawienia, uszkodzenie wątroby). Kontrola przebiegu choroby u pacjentów z już potwierdzonym zakażeniem. Ocena ryzyka powikłań u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym dzieci i dorosłych z autyzmem, które mogą wymagać intensywniejszej opieki przy infekcjach wirusowych. Materiał biologiczny Do testu potrzebne jest 2–5 ml krwi pobranej do probówki bez antykoagulantu (lub z dodatkiem antykoagulantu, jeżeli wymagana jest osocze).
Po odwirowaniu uzyskuje się surowicę lub osocze, które należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium nie później niż 24 h od pobrania. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga się specjalnego przygotowania – nie jest konieczna głodówka ani odstawienie leków. Zaleca się jednak unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w dniu pobrania, aby zapobiec hemolizie próbki.
Metoda Test oparty jest na technice immunoenzymatycznej (ELISA) lub immunochromatograficznej. W procedurze wirusowe antygeny dengi są przytwierdzone do podłoża, a następnie dodaje się próbkę pacjenta. Jeśli w surowicy występują przeciwciała IgM, wiążą się one z antygenem, co jest wykrywane za pomocą enzymatycznego podłożka (ELISA) lub linii testowej (immunochromatografia).
Wynik wyrażany jest jako wartość optyczna (OD) lub intensywność linii, a następnie porównywany z wartościami kontrolnymi. Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na infekcję wirusem dengi w ciągu ostatnich 2–3 tygodni. Należy ocenić kliniczny stan pacjenta i, w razie potrzeby, rozpocząć monitorowanie pod kątem powikłań, takich jak zespół wstrząsu denga. IgM ujemne – brak wykrywalnych przeciwciał IgM.
Nie wyklucza wczesnej fazy zakażenia (przed wytworzeniem IgM) ani późniejszej fazy, w której IgM może już zaniknąć, a dominują przeciwciała IgG. Wynik nieokreślony – wymaga powtórzenia testu po 3–5 dniach lub zastosowania dodatkowych metod, np. PCR w celu wykrycia materiału genetycznego wirusa.