Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał IgG specyficznych dla wirusa dengi (Dengue virus). Obecność tych immunoglobulin świadczy o przebytej infekcji lub o uzyskanej immunizacji, natomiast ich brak wskazuje na brak kontaktu z patogenem. Wskazania kliniczne Potwierdzenie przebytego zakażenia denga u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły objawy takie jak gorączka, bóle mięśni, wysypka lub ogólne osłabienie.
Ocena statusu immunologicznego przed podróżą do regionów tropikalnych i subtropikalnych, gdzie wirus jest endemiczny. Diagnostyka przyczyn gorączki u dzieci i dorosłych, w tym u osób z ASD, u których objawy gorączkowe mogą być mylone z nasiloną dysregulacją neurologiczną. Uzupełnienie diagnostyki w przypadkach podejrzenia ostrej infekcji denga – w połączeniu z testem na IgM oraz metodą PCR.
Epidemiologiczne monitorowanie występowania przeciwciał w populacji w celu oceny rozprzestrzeniania się wirusa. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły (5‑10 ml krwi). Próbka powinna zostać odwirowana w ciągu 2 h od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 7 dni. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną ELISA. Na dnie płytki mikrotiterowej utrwalone są antygeny wirusa dengi.
Przeciwciała IgG obecne w surowicy wiążą się z tymi antygenami, a następnie są wykrywane przy pomocy enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego. Intensywność sygnału optycznego (OD) jest proporcjonalna do stężenia IgG w próbce i po przeliczeniu na jednostki międzynarodowe pozwala określić poziom przeciwciał. Interpretacja wyników IgG dodatnie – wskazuje na przeszłą infekcję wirusem dengi lub na nabycie odporności (np. po szczepieniu, jeśli dostępne).
Pozytywny wynik może utrzymywać się przez wiele lat. IgG ujemne – brak dowodów na wcześniejsze zakażenie. W przypadku aktualnych objawów klinicznych zaleca się jednoczesne oznaczenie IgM lub wykonanie testu PCR. Wynik nieokreślony (borderline) – wymaga powtórzenia badania po 2‑4 tygodniach lub zastosowania metody referencyjnej, takiej jak test neutralizacji wirusa.
Przygotowanie pacjenta Nie jest wymagany żaden specjalny tryb przygotowawczy – nie ma konieczności stosowania postu ani odstawiania leków. W przypadku małych dzieci zaleca się pobranie krwi w przyjaznym otoczeniu, aby zminimalizować stres i zapewnić komfort.