Cel badania Test ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał IgM specyficznych dla wirusa Coxsackie. Obecność tych przeciwciał świadczy o niedawnej ekspozycji na wirus – zazwyczaj w ciągu ostatnich 2‑4 tygodni – i pozwala odróżnić infekcję pierwotną od późniejszego stadium, w którym dominuje IgG. Wskazania kliniczne Potencjalna infekcja wirusem Coxsackie, objawiająca się m.in.
zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem trzustki, zespołem ręka‑stopa‑usta lub innymi klinicznymi manifestacjami wirusowymi. Ocena przyczyn nagłego pogorszenia stanu neurobehawioralnego u pacjentów z autyzmem (ASD), zespołami PANS lub PANDAS. Monitorowanie przebiegu choroby oraz efektywności terapii immunomodulacyjnej lub przeciwwirusowej. Rozróżnienie fazy ostrej infekcji (IgM) od fazy późniejszej (IgG) w kontekście diagnostyki immunologicznej.
Materiał i pobranie próbki Surowica lub osocze pobrane z żyły w ilości 2‑3 ml. Próbka musi być pobrana w warunkach aseptycznych, odwirowana w ciągu 2 h od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy. Metoda Wykorzystywana jest technika immunoenzymatyczna ELISA. Na powierzchni płytki mikrotitracyjnej utrwalone są wyspecjalizowane antygeny wirusa Coxsackie (zarówno serotypy grupy A, jak i B).
Przeciwciała IgM z próbki wiążą się z tymi antygenami, a następnie są wykrywane przy pomocy enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego. Intensywność sygnału optycznego, mierzona przy długości fali 450 nm, jest proporcjonalna do stężenia IgM w surowicy. Interpretacja wyniku Wynik dodatni (IgM powyżej wartości odcięcia) – wskazuje na niedawną infekcję wirusem Coxsackie.
Należy rozważyć dalszą ocenę kliniczną oraz ewentualne wdrożenie leczenia antywirusowego lub immunomodulacji. Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgM. Nie wyklucza bardzo wczesnego stadium infekcji (przed pojawieniem się IgM) ani późnego stadium, w którym IgM już zanikło; w takich sytuacjach można rozważyć test PCR lub oznaczenie IgG. Wynik nieokreślony (bliski granicy odcięcia) – zaleca się powtórzenie badania po 7‑10 dni lub wykonanie dodatkowych testów (np.
oznaczenie IgG, PCR z materiału wymazowego). Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania – post nie jest konieczny. Pacjentowi zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania dużych dawek witaminy C w dniu pobrania, gdyż mogą one wpływać na wynik ELISA.